Nadat Albert de twee dankbare, hoogbejaarde Joodse onderduikers een pannetje met aardappelen, groente en een klein stukje vlees had gebracht deed hij de kelderdeur weer achter zich op slot. Voordat hij de deur sloot maande hij hen om vooral stil te zijn in de kelder. Immers, de moffen patrouilleerden dagelijks door de straat en de buren waren fanatieke NSB'ers, zo drukte hij hen op het hart.
Hij was zich bijzonder gaan hechten aan het oude echtpaar dat bij hem in de kelder een veilige schuilplaats had weten te vinden. Ze vormden dan ook het enige sociale contact wat hij nog had in zijn leven.
Hij liep de woonkamer in, ging in de stoel voor de TV zitten en schakelde over naar het nieuws op RTL4. Dit jaar was het precies 65 jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog was afgelopen en dat zou landelijk gevierd worden, aldus de nieuwslezeres. Albert nam een slok van zijn inmiddels koud geworden thee.

"Ik kom dit rokje retourneren," zei Rupert zo zakelijk mogelijk tegen de verkoopster. De verkoopster, even zakelijk, antwoordde niet eens, nam met uitgestoken arm de plastic tas in ontvangst en haalde de rok eruit, aanvankelijk om te inspecteren of alle labels nog aanwezig waren. Haar gezicht werd uitermate expressief toen ze het gescheurde, met bloed en zaad besmeurde kledingstuk goed en wel in beeld had.
"Het valt wat ruim. Bovendien is de stof niet zo vuil- en waterafstotend als uw collega gisteren beweerde," beargumenteerde Rupert zijn restitutieverzoek.

Inspecteur Luigi di Parma stond geleund tegen zijn antieke zilvergrijze Alfa Romeo hardop te denken. Hij verwachtte geen weerwoord van zijn assistent Gino Bertolli, die zich gedwee beperkte tot knikken en een enkel 'si, ispettore'.

Verderop lag het lijk van wat volgens haar ID-kaart de Nederlandse studente Brenda de Vreugd moest zijn geweest. Ze was onherkenbaar door de bronsverf die nog op haar gezicht zat, maar Nederlands kon ze zeker zijn: ze was boomlang en had blauwgrijze ogen en rossig, speels krullend haar. 'Wat zonde', dacht Bertolli, die met zijn ogen over de in de zon badende lijkenzak dwaalde. 'De geur van lavendel en pijnbomen die de lucht bezwangert, zal haar neus nooit meer bereiken. Het gezang van de leeuwerik, hoog boven...'

'Een motief, Gino, een motief! Wat is het motief? Kom, we gaan lunchen bij Al Gallopapa en laten een nette fles Barolo aanrukken. Een detectivebrein werkt niet op een lege maag. Gino, het spel gaat beginnen!' Di Parma gilde de woorden bijna.

Diens ogen glinsterden. 'Drankoogjes', wist Bertolli, 'maar verdomd intelligente drankoogjes. Een serieuze moordzaak los je niet op met alleen een panino met mozzarella en gedroogde tomaat in je mik.' Zelf dacht hij aan een wijnarrangement bij de lamskoteletjes, de gegrilde octopus en het fabuleuze oregano-ijs van Al Gallopapa.

De open dag van de Sultan Moeboerah-moskee in de wijk was voor Harm een buitenkans om het imposante gebouw eens van binnen te bekijken. Harm zat boordevol met vragen en na de rondleiding was hij al spoedig in een geanimeerd gesprek verwikkeld met de imam, een imposante verschijning met een wit gewaad een een woeste baard.
Na verloop van tijd nodigde de imam Harm uit om iets met hem te drinken in een vertrek in de moskee dat dienst deed als zijn kantoor. Daar aangekomen sloot de imam de deur achter Harm en liep op een grote dossierkast af.
Hij opende een van de lades en haalde daar tot grote verbazing van Harm een grote fles Schotse single malt whiskey uit. Uit een andere lade toverde hij twee glazen tevoorschijn en met een geroutineerd gebaar schonk hij de twee glazen tot de rand toe vol.
"Religie is leuk" sprak de imam, "maar het moet wel een lolletje blijven", en met een ferme teug ledigde hij zijn glas tot op de bodem. "Wow" dacht Harm. "Dat gaat helemaal goedkomen met die integratie", en hij volgde het voorbeeld van de imam.
"Ik heet trouwens Ibrahim" sprak de imam, "maar in het weekend kennen de meeste mensen me als Anja". De imam schonk zichzelf nog een tweede glas in en liep naar het raam.

Nadat Conraad de was had opgehangen liep hij met de lege wasmand de zoldertrap weer af. Op de eerste verdieping aangekomen viel het hem op dat hij al zeker een half uur geen geluid meer had gehoord uit de kinderkamer.
Voorzichtig drukte hij de halfopenstaande deur open en keek de hoek van de kinderkamer in. Op de grond was zijn vijf jaar oude dochtertje Karlijn druk in de weer met een vel tekenpapier en een doos kleurpotloden. In de hoek stond de wieg waarin hij een half uur geleden zijn drie maanden oude zoontje Stef te rusten had gelegd.
Met een glimlach om zijn lippen wilde hij de deur weer zachtjes sluiten, toen hij op de grond naast de wieg de lege literfles salpeterzuur zag liggen. Pas toen viel het hem op dat er vreemde dampen uit de wieg omhoog kwamen. Toen keek Karlijn op vanaf haar tekening en zei ze met een stralende glimlach: "Stef was vies, en ik heb hem weer schoongemaakt".
Met een paar stappen stond Conraad bij de wieg en zag daarin de halfverteerde resten van wat eens zijn kind was. "Mmmm" zei Conraad ernstig. "Hoe moet ik dit nu weer aan Marjan gaan uitleggen?".
Kalm liep hij de kamer uit en begaf zich naar de keuken. Dit was een uitgelezen moment voor een kom Bulgaarse yoghurt.

Dwars door de walmen van de plichtmatige kartonnen bekers stationskoffie heen bereikte hem de chemische geur van cover up, mascara en lippenstift. Hanno keerde terug uit verloren gedachten om neer te kijken op het ijdele ritueel dat de jongedame uitvoerde. Met slaafse routine plamuurde ze haar gezicht tot een ondoordringbare façade. Hanno trachtte te doorgronden wat de vrouw bezielde. Waarom deed ze dit niet thuis? Was ze te laat opgestaan of schroomde ze in het bijzijn van haar man? Waarom mag op haar bestemming niemand de kwetsbaarheden en onvolkomenheden van haar uiterlijk aanschouwen, maar is dat in de trein – en plein public – wel toegestaan? Zou de wereld zo in elkaar zitten dat de mensen die je kennen gevaarlijker zijn of in elk geval meer schade aan de ziel kunnen toebrengen dan onbekende mensen? De nieuwsgierige geest in Hanno kreeg de overhand en hij besloot de vrouw aan te spreken: ‘Pardon. Denk je nu echt dat ik geen mening over je heb omdat ik je niet ken?’

"Hoi schat!"
"Hey meissie."
"Wat ben je aan het doen?"
"Tv-kijken."
"Toch geen porno he?"
"Toch wel. Lingo, de porno van de woordliefhebber."
"Kijk je niet liever echte porno?"
"Alsjeblieft niet zeg. Van de zilveren lingobingobal wordt ik een stuk geiler, dan van zo'n gebleekte anus."
"Dus ik had het niet moeten doen?"
"Allicht."

Ik heb het leven genomen, zoals het kwam.. En dat is maar goed ook. Een gelaten gemoed is essentieel voor de pure leefervaring. Blij zijn met kleine dingen. Het huwelijk hoog houden en het koesteren van de gedachten aan de eerste lach van je kind.
Gisteren kwam ik thuis van werk, mijn vrouw stond in de gang en zei: "Schat, ik heb een oppas voor Babel. Kleed je om, we gaan vanavond naar een musical."
Ik had nooit gedacht dat ik ooit zo gelukkig zou zijn.
We hadden ook treinkaartjes erbij. Eerste klas.

De smaak van een tosti moet je echt leren waarderen, die is niet aangeboren. De combinatie van fantasieloos fabriekswitbrood, goedkope jonge kaas, in blokken geperste, waterige ham en hulploze tomatenketchup past uiteindelijk alleen bij momenten zoals het herstellen van een kater of een energietekort op de snelweg. De Italiaanse uitvinder van het tosti-ijzer kon dit in 1786 niet geweten hebben. Hij gebruikte voor zijn experimenten vers gebakken brood, rijpe harde kazen en ham van exclusieve met eikels en truffels grootgebrachte varkensrassen maar kon zijn opdrachtgevers noch zichzelf overtuigen. Maar toen een landgenoot de horecagroothandel uitvond, begon het balletje langzaam te rollen, dankzij een gestage afname van de kwaliteit. Toch moest men nog wachten tot de jaren tachtig van de twintigste eeuw op perfectie. Toen deed het onaandachtige barpersoneel definitief zijn intrede. Voor de diep gefrusteerde barbezoeker die hiervan het gevolg was, werd de veronachtzaamde, koud geworden tosti het vlees en brood geworden Stockholm-syndroom. Zoals het kruis het lijden van Christus verbeeldt, werd de tosti het symbool van het lijden van de kroegtijger.

Maar wat was Ingeborg na zes bier al mooi! "Nog een biertje graag, 'Borg", riep Van der Bosch van achter de Haunted House-flipperkast.

Hij had zich andermaal in de luren laten leggen. Door een vrouw nota bene. Het was dan wel zijn moeder, maar toch. Hij dacht die leeftijd al ontgroeid te zijn, waarbij zijn moeder nog iets over hem te zeggen had. Nu had zij hem toch weer opgegeven voor een cursus kantklossen. Daar zat hij dan, tussen het door de God van het ranzige vet ruim bedeelde huisvrouwenvolk. Terwijl zij van hun laatste menstruatie genoten en dat tot in detail met elkaar deelden, probeerde hij tevergeefs een strop bij elkaar te kantklossen.

Met een tas vol sperma verliet Martin Funkhauser de Landsbanki. "Prima dat ze mijn tegoeden bevriezen, maar ik heb het gevoel dat mijn miljoenen hier niet veilig zijn".

Nou was ik niet zinnens om seks met haar te hebben, zoals dat wel met voorgaande schoonmoeders was voorgekomen. Toch was er een gedachte die ik niet kon onderdrukken. Ik vroeg mij sterk af of zij ook van zulke gore rookvlekken op haar borsten had en wat te denken van haar schaamlippen. Een soort gedachte die mij wel vaker te binnen schiet, zoals wanneer ik twee vieze vadsige mensen op straat zie lopen. Dan bedenk ik me dat ook die mensen seks hebben en zie ik beelden voor me die ik eigenlijk niet wil zien. Het blijft toch een materie die mij interesseert. Mensen die in hun onnoemelijke goorheid toch weer een soort van aantrekkelijk worden, juist doordat het echt niet kan. Die geilheid van het doorbreken van een taboe. Misschien moest ik Sarah met haar perfecte voorkomen maar laten vallen en het toch eens met haar moeder proberen.

"Een aardbeienboer had twee dochters", begon die professor. "Myra was bloed en bloedmooi, Martha was spuug en spuuglelijk. Myra kreeg van de boer de prachtigste kleren, dat versterkte het verschil tussen de twee nog. Zij had als taak om naar de markt te gaan om daar in haar mooie jurkjes de aardbeien te verkopen, terwijl Martha knielend en kruipend op het land zwoegde om de vruchtjes te plukken. Maar toen Martha haar zestiende verjaardag vierde, mocht ze van haar vader een wens doen. Ze koos ervoor om van plaats te wisselen met haar mooie zus. Een maand lang zou zij op de markt staan en zou Myra op het veld werken. Wat iedereen op zijn vingers na had kunnen tellen, gebeurde. Martha verkocht geen aardbei en de twee zussen moesten tot 's avonds laat doorwerken om de oogst te verwerken tot jam en aardbeienlikeur. Mensen.. welkom bij het vak marketing, semester 1, blok A, college 1: de P van personeel."

Aan die eerste les van mijn studie aan de Erasmus moest ik denken toen Lizette hier kwam solliciteren voor een baan op de productieafdeling. Dus vroeg ik jou, lieve Lizette, om in plaats daarvan bij onze buitendienst te komen werken. En nu, 25 jaar later ben jij, dat mag ik wel zeggen, nog steeds de mooiste dochter van ons bedrijf!

Een verdomd goede observatie van mijn psychische gesteldheid was het. Volbrecht zou in de psychologie nog wel eens een grote kunnen worden. Als beluisteraar van het concert des levens had ik inderdaad maar één echt streven. Ik zou het liefst mijn leven voor de publieke zaak leiden. pro bono dus. Puur altruïstisch. Zonder enige vorm van eigenbelang. Ik zou bier absorberen voor de publieke zaak, onaneren, shoarma consumeren, vomeren. Alles zou ik over hebben voor de mensheid. Volbrecht sloeg echter op één belangrijk punt de plank compleet mis. Hij noemde mijn streven in zijn rapportages pro deo. Stom natuurlijk. Onnadenkend. Als ik dat voor ogen had, zat ik nu met bezweet voorhoofd, zwaar bepakt in lijn 52 naar het Yitshak Rabin Memorial Monument.

Hij stak zijn vinger triomferend omhoog richting Michelangelo's geschilderde vinger van God. "Yes!" Robbert was als nieuwe paus verkozen en het drong in één seconde tot hem door. Hij had nu volgens het protocol vijf minuten om een nieuwe naam te kiezen, maar dat zou geen probleem moeten zijn. 'Robbert de 25ste', desnoods, alsof er al 24 naamgenoten voor hem waren geweest. Hij zou dan een Robbertijnse kapel kunnen toevoegen aan deze Sixtijnse. En een Robbertijnse belofte aan de Celestijnse. En als hij koos voor een simpel 'Leo XIV' was het toch ook goed? God, elke koorknaap bedenkt al op zijn tiende een naam voor als hij ooit tot Paus zou worden verkozen, maar Robbert was in zijn koorknapentijd met andere zaken bezig geweest. Drie minuten nog. Hij moest in een flits denken aan indianenopperhoofd Crazy Horse die op Discovery Channel in de vertaling steevast heel lullig 'Gek Paard' werd genoemd. Een nieuwe naam kiezen is toch lastig. En waarom was er nog nooit een paus geweest die zichzelf 'Jezus II' of 'Petrus II' heeft genoemd?

Met bezwaard gemoed zette ik mij aan mijn ochtendkrant, hoewel de tijd er meer naar was dat er een avondblad bezorgd zou worden. De avond ervoor was ik gaan stappen met Koning Alcohol, geslapen had ik echter in de armen van Morpheus. Maar ik had het nodig gehad, of ik was er aan toe, dat stond te bezien.

Het gesprek bij het arbeidsbureau ter zekerstelling van mijn WW-uitkering was niet gelopen zoals ik had gewild. Mijn sollicitatiepogingen konden maar geen goedkeuring wegdragen in de ogen van de behandelend ambtenaar. De brief naar het tollenaarsbureau wilde hij na enige uitleg mijnerzijds nog wel accepteren. Dat het metaalbedrijf geen zinksnijder wilde weet hij aan discriminatie. De afwijzende brief van de lokale houtzagerij op mijn sollicitatie naar de functie van hoekkeperspantschraper echter, sterkte de man in zijn waanidee dat ik de zaak aan het flessen was. Aan de gedachte dat ik wellicht trekschuitgeleider had willen worden maakte hij al helemaal geen worden vuil. “En wie denk je wel dat je bent, dat je denkt met een brief voor de functie van remittent weg te kunnen komen!?”

Witheet van woede was ik. Wat ik dacht van het eerzame beroep van wisselhouder? De vraag was te belachelijk om te stellen. Moest ik, omdat ik mij zo nodig op de arbeidsmarkt moest begeven, nu ook al dergelijke deugdzame beroepen ontzien? Was het soms noodzakelijk dat ik mij omschoolde en mij bekwaamde in de benodigde competenties voor functies als ‘junior executive sales person’ of als ‘senior coördinerend staffunctionaris deskundigheidsbevordering’?

Met een ferme knal had ik zijn kantoordeur gesloten, vastbesloten nooit meer een voet in dat hoogst deprimerende gebouw te zetten. Een betaalde baan was daarvoor wel een noodzakelijke voorwaarde, wilde ik niet van de bedelarij gaan leven. En nu zat ik door de pagina’s met vacatures te bladeren. Niets zat erbij. Te oud, te ver weg, te slechte betaling of te modieus. Om moedeloos van te worden. Mijn oog viel plots op een afwijkend lettertype, linksonder in de hoek. ‘Middelkleine monarchie zoekt Vorst’. ‘Wegens omstandigheden zoeken wij een nieuwe Vorst. U bent een Koning, of bereid dat te worden. U dient te beschikken over (enige aantoonbare) affiniteit met Rijksappels, ervaring met scepterzwaaien strekt tot aanbeveling. Gehuwde staat geen bezwaar. Nadere inlichtingen: ‘Huize Popla’, Radijsgracht 45, Maasdam'. Hoewel het adres van het bekende studentenhuis een soort van grap deed vermoeden, schreef ik al vlot mijn eerste concept van een sollicitatiebrief.

Benk voelde zich eenzaam.
'Als ik nu zelfmoord pleeg, hoe lang zal het dan duren voordat iemand het doorheeft?' mompelde hij tot zichzelf. Hij besloot de proef op de som te nemen en liet zich voor dood uitzakken in het leer van de bank, vastbesloten niet te bewegen totdat iemand uit bezorgdheid aan de deur zou morrelen. Of misschien zelfs wel paniekerig op het raam zou kloppen, onder het uitroepen van zijn naam. Hij stelde zich voor hoe mensen voor een reporter zouden zeggen 'het was een gewone jongen, ik had nooit verwacht dat hij dergelijke neigingen had'. Hij dacht aan Sarah, die huilend zou toegeven dat ze al jaren heimelijk verliefd op hem was. Ja, het dood zijn beviel Benk wel. Jammer alleen dat de tv nog op SBS6 stond.

Hij was een schrijver en had een zestal boeken uitgebracht. Maar zijn luiheid dwong hem uitsluitend in indirecte rede te schrijven. De oorzaak lag in het feit dat leestekens tijdens zijn vierdaagse typecursus in Schoorl taboe waren, zoals de omstreden schrijver zelf aangaf. Dit gaf hem de status van buitenbeentje in literaire kringen.
Hij kon dan ook moeilijk een punt achter zijn relatie met Brigitte zetten.

Het verbaasde me maar nauwelijks dat ik in dit wildvreemde meisjesstudentenhuis, in een studentenstad mij ook niet geheel bekend, halverwege de intocht van de Vierdaagse, moeiteloos de weg naar de plee vond. Op de geur ging ik niet af, meer op mijn instinct. Zo was het gegaan bij mijn bezoeken aan Gent en Leuven. Ook in Hamburg, Leipzig en Heidelberg, wist ik, na een ellenlange karre- annex kroegentocht door de binnenstad, feilloos de weg in het Burschenschaftshaus te vinden. Ook het studentenhuis van mijn jongere neefje bleek nog jarenlang een vrijhaven en rustpunt in mijn post-studentenleven. Een thuis van huis, als het ware.

Ik had de afgelopen dagen minstens 40 kilometer per dag gelopen, met bepakking, dat spreekt, en mijn vochtverlies voornamelijk aangevuld met koele blondes in de lokale sociëteit. Op weg naar de gang en waarschijnlijk de plee had ik nog een biertje in de handen gedrukt gekregen; ‘Voor onderweg’, zoals het dikkerdje zei.

Het huis was zoals een studentenhuis behoort te zijn, een onbeschrijfelijke puinhoop. Ook natuurlijk de overal aangeplakte lijstjes die een eerlijke verdeling moesten reguleren van taken als afwassen, vuilnis buiten zetten en dergelijke. Zoals gebruikelijk was de laatst ingevulde datum van een negen maanden of wat terug, wat nog maar twee opties overliet; de vuilniszakken waren al die tijd niet buiten gezet, of het systeem functioneerde niet.

Prozaïsche gedachten of niet, met een forse steek in de onderbuik, gepaard gaand met gerommel daar waar je het niet wenst te hebben, ging ik op zoek naar een plee. Sneller dan gedacht vond ik wat ik zocht. Toen ik de bril oplichtte zag ik een tekst aan de binnenkant van de bril staan: ‘Wat moet jij hier?'

“Daar is de deur”! Opkijkend van mijn krant nam ik het tafereel in me op. De in een driedelig pak geklede man zag er niet uit dat hij tegenspraak, laat staan een dergelijke vingerwijzing, zou accepteren. Zelfs een simpel ‘nee, liever niet’ zou waarschijnlijk al niet in goede aarde vallen. Sneller dan gedacht maakte hij dan ook het verwachte misbaar.

“Bediening, dat is met service omklede aandacht” meende hij, zich vastklampend aan het einde van de toog. “En dat je meent die te moeten leveren door 20-jarige blondines is jouw zaak, hoewel ze er uitzien alsof ze elders een profijtelijker, horizontale betrekking hebben. Ik eis een zeker respect! Ik ben geen Nazi of zo, ik ben, als ieder ander hier, een klant, en zo wens ik ook behandeld te worden.”

Zijn stelling werd kracht bijgezet middels stemverheffing waardoor de overige gasten nog dieper in hun glaasje keken. Vast gene, dacht ik, geen dorst. Toen de man uiteindelijk het café verlaten had, begon de bediening de diverse glaasjes weer bij te vullen, zo ook de mijne. Nippend aan het Schiedamse bedacht ik me dat dit café vol stille drinkers weer een voorbeeld had geleverd van de onjuistheid van een volkswijsheid. Niks stille drinker, van drank wordt men juist luidruchtig.

Waarom toch heb ik zo’n ongeluk, altijd maar weer die domme pech? Is het omdat ik voor het ongeluk geboren ben, een dubbeltje dat maar hardnekkig niet een kwartje wenst te worden? Welnee, het kan niets medisch zijn. Het moet iets anders wezen.

Zoals laatst. Het was een prachtige zomeravond, de zon ging langzaam onder en het had net met flinke onweders geregend. Een boswandeling dus, de lucht nog zwanger van ozon en hemelwater. Omringd door stilte, alleen verbroken door de diverse dierengeluiden, keek ik mijn ogen uit. Dartel sprongen de konijntjes, schuchter meldde zich een reebok en in de verte laafde een paar vossen zich aan een bemodderde waterpoel. De door de eeuwen bemoste eik bleek een woonstede voor reeksen van eekhoorns, terwijl de open plek, zo halverwege, een idylle bleek, bosnimfen waardig. Prachtig die natuur.

Aan het eind van de wandeling echter, werd ik belaagd door zwermen vogels, die alle hun snavel in mijn schedel wenste te zetten. Gillend van de pijn rende ik het bospad af, recht in de armen van het bevoegd gezag, de boswachter. En wat wist de goede man te melden, nadat ik hem deelgenoot had gemaakt van mijn recentste ervaring? “Ach meneer, wie een houten kop heeft, moet niet door een bos vol spechten lopen."

"Goed, laten we de notulen van de vorige vergadering er even bij nemen. Heeft iemand over de inhoud nog iets te vragen?
Nee? Goed, aan de slag dan maar."
"Ehh.."
"Ja Denkbert?"
"Wie maakt de notulen van deze vergadering?"

Na het bal was de prins allerminst vrolijk gestemd. Stad en land behoefden niet meer afgezocht te worden. Zijn kansen op een wederhelft waren schoon verkeken nadat hij Assepoester nariep haar muil te houden.

Het vreemdste gesprek dat ik ooit heb meegemaakt in het park was met een zonderling in extremis. Typisch zakenmannetje: snel kapsel, vrolijk kostuum, maar wel met een zelfvoldane korzelige rotsmoel.

- "Je ziet er nogal als een klootzak uit."
- "Pardon?"
- "Je ziet er nogal als een klootzak uit."
- "Sorry. Ken ik u?"
- "Nee. Gelukkig niet".
- "Waar slaat het dan op om mij zomaar een klootzak te noemen?", vroeg de man geagiteerd.
- "Ik heb het recht dat te zeggen."
- "Heeft u soms Gilles de la Tourette of zo?", vroeg hij. Ik merkte dat hij mijn eerste opmerking probeerde te ontwijken. De lafbek.
- "Nee hoor."
- "Heb ik u dan soms iets misdaan?"
- "Hier zitten lijkt mij al voldoende."
- "Kom op zeg. Dit slaat echt nergens op."
- "Je probeert mijn opmerking te ontwijken. Het gegeven dat je je zo defensief opstelt, bevestigt alleen maar mijn oordeel."
- "Flikker toch op man."
- Op je banaliteiten zit ik niet te wachten. Je mag dan wel ouder zijn dan ik, maar zo te merken was een goede opvoeding aan jou niet besteed."
- "Hè?"
- "Dat bedoel ik."
- "Goed... Dit heeft geen zin. Ik vertrek voordat mijn stoppen doorslaan."
"Zie je wel? Je bent gewoon een klootzak."

De man verloor hierop elke vorm van beschaving en zette het op een rennen, nog voordat onze dialoog goed en wel fatsoenlijk was beëindigd.

Mieke was zeer content met de design-pannen die ze had gewonnen. Strakke Italiaanse stijl, schuine bodem (onder een hoek van exact 45 graden), ultradun en superplat glazen deksel. Strakker en unieker dan dat zag je ze niet.

Die avond zou ze haar nieuwe set op gepaste wijze inwijden: Italiaans voor de nog hoger opgeleide hogeropgeleide. Zeg maar Pasta Armani.

Energiebewust als ze was kookte ze eerst het water in een waterkoker en goot daarna het kokende water in de pan, die ze al op haar bijpassende strakke inductiekookplaat had staan. Naarmate de pan zich vulde met water, kwam echter het zwaartepunt te ver buiten de pan met de schuine bodem te liggen; de pan tuimelde, het kokende water gleed soepel en pijnlijk over Miekes blote voeten, gevolgd door de 2,3 kilogram wegende design-pan. Nog voordat ze doorhad dat haar voeten verbrand waren en haar rechtervoet bovendien comminutief gebroken, kwam er al een hartgrondig 'kutverdekutkanker!' uit. Mieke, rationalist als ze was, wendde zich vervolgens tot de rede om haar leed te valideren:"Esthetische waarden gaan boven functionaliteit, maar wie zal mij verlossen van Newton, Celsius en Des Bouvrie?"