“Dames en heren.” Sprak Acer Palmatum.
“Ter illustratie van mijn betoog heb ik deze peer, ook wel bekend onder de Latijnse naam Pyrus communis meegenomen.”
Hij hield zijn hand met daarin de vrucht omhoog en vervolgde:
”De peer wordt in het algemeen het meest lekker gevonden wanneer het vruchtvlees van deze door het rijpingsproces wat zachter is geworden alsmede sappig. In dit stadium wordt de vrucht ook wel ‘rijp’ genoemd.
Men moet echter weten dat de Pyrus communis slechts gedurende een zeer korte tijd rijp is. Voor deze periode is de vrucht nog niet rijp, na deze periode verschijnen er bruine vlekken op de anders zo mooie groene schil met een rode blos en is de vrucht niet meer te eten.”
Middels een korte stilte trachtte Palmatum extra aandacht onder de studenten te verkrijgen voor het geen hij nu wilde gaan zeggen.
“Welnu dames en heren, op het moment dat de vrucht van de boom valt raakt deze in verval, of in een proces van verrotting zo u wilt. ‘Rijp’ wordt enkel het moment genoemd waarop de vrucht goed eetbaar is.
Dames en heren, ik herhaal, een proces van verrotting.
Denk daar nog eens goed over na als u op het punt staat een rijpe vrouw het hof te maken.”

De brochure en de wervingsfilm hadden Klaas een mooi leven in de Waffen SS voorgespiegeld. Boottripjes, veel sport, avontuur en mooie berg- en skivakanties zouden hem en zijn kameraden ten deel vallen. Dat laatste had voor Klaas de doorslag gegeven en hij had zich 'bis Kriegsende' verbonden als vrijwilliger bij de Waffen SS. Al tijdens de opleiding had hij zich bij de commandant van het opleidingscentrum beklaagd over de afwezigheid van skitripjes en bergsportmomenten. De commandant had hem slechts aangekeken en met een glimlach meegedeeld dat zijn momenten in de sneeuw nog zouden komen. En daar stond hij nu. Met -25 graden tot aan zijn heupen in een besneeuwde loopgraaf ten westen van Narvik, met z'n geweer over z'n schouder. Dit was niet wat hem was voorgespiegeld bij de voorlichting. En ook de après-ski mogelijkheden vielen zwaar tegen op deze desolate Russische taiga.

Nadat Albert de twee dankbare, hoogbejaarde Joodse onderduikers een pannetje met aardappelen, groente en een klein stukje vlees had gebracht deed hij de kelderdeur weer achter zich op slot. Voordat hij de deur sloot maande hij hen om vooral stil te zijn in de kelder. Immers, de moffen patrouilleerden dagelijks door de straat en de buren waren fanatieke NSB'ers, zo drukte hij hen op het hart.
Hij was zich bijzonder gaan hechten aan het oude echtpaar dat bij hem in de kelder een veilige schuilplaats had weten te vinden. Ze vormden dan ook het enige sociale contact wat hij nog had in zijn leven.
Hij liep de woonkamer in, ging in de stoel voor de TV zitten en schakelde over naar het nieuws op RTL4. Dit jaar was het precies 65 jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog was afgelopen en dat zou landelijk gevierd worden, aldus de nieuwslezeres. Albert nam een slok van zijn inmiddels koud geworden thee.

De open dag van de Sultan Moeboerah-moskee in de wijk was voor Harm een buitenkans om het imposante gebouw eens van binnen te bekijken. Harm zat boordevol met vragen en na de rondleiding was hij al spoedig in een geanimeerd gesprek verwikkeld met de imam, een imposante verschijning met een wit gewaad een een woeste baard.
Na verloop van tijd nodigde de imam Harm uit om iets met hem te drinken in een vertrek in de moskee dat dienst deed als zijn kantoor. Daar aangekomen sloot de imam de deur achter Harm en liep op een grote dossierkast af.
Hij opende een van de lades en haalde daar tot grote verbazing van Harm een grote fles Schotse single malt whiskey uit. Uit een andere lade toverde hij twee glazen tevoorschijn en met een geroutineerd gebaar schonk hij de twee glazen tot de rand toe vol.
"Religie is leuk" sprak de imam, "maar het moet wel een lolletje blijven", en met een ferme teug ledigde hij zijn glas tot op de bodem. "Wow" dacht Harm. "Dat gaat helemaal goedkomen met die integratie", en hij volgde het voorbeeld van de imam.
"Ik heet trouwens Ibrahim" sprak de imam, "maar in het weekend kennen de meeste mensen me als Anja". De imam schonk zichzelf nog een tweede glas in en liep naar het raam.

Nadat Conraad de was had opgehangen liep hij met de lege wasmand de zoldertrap weer af. Op de eerste verdieping aangekomen viel het hem op dat hij al zeker een half uur geen geluid meer had gehoord uit de kinderkamer.
Voorzichtig drukte hij de halfopenstaande deur open en keek de hoek van de kinderkamer in. Op de grond was zijn vijf jaar oude dochtertje Karlijn druk in de weer met een vel tekenpapier en een doos kleurpotloden. In de hoek stond de wieg waarin hij een half uur geleden zijn drie maanden oude zoontje Stef te rusten had gelegd.
Met een glimlach om zijn lippen wilde hij de deur weer zachtjes sluiten, toen hij op de grond naast de wieg de lege literfles salpeterzuur zag liggen. Pas toen viel het hem op dat er vreemde dampen uit de wieg omhoog kwamen. Toen keek Karlijn op vanaf haar tekening en zei ze met een stralende glimlach: "Stef was vies, en ik heb hem weer schoongemaakt".
Met een paar stappen stond Conraad bij de wieg en zag daarin de halfverteerde resten van wat eens zijn kind was. "Mmmm" zei Conraad ernstig. "Hoe moet ik dit nu weer aan Marjan gaan uitleggen?".
Kalm liep hij de kamer uit en begaf zich naar de keuken. Dit was een uitgelezen moment voor een kom Bulgaarse yoghurt.

Dwars door de walmen van de plichtmatige kartonnen bekers stationskoffie heen bereikte hem de chemische geur van cover up, mascara en lippenstift. Hanno keerde terug uit verloren gedachten om neer te kijken op het ijdele ritueel dat de jongedame uitvoerde. Met slaafse routine plamuurde ze haar gezicht tot een ondoordringbare façade. Hanno trachtte te doorgronden wat de vrouw bezielde. Waarom deed ze dit niet thuis? Was ze te laat opgestaan of schroomde ze in het bijzijn van haar man? Waarom mag op haar bestemming niemand de kwetsbaarheden en onvolkomenheden van haar uiterlijk aanschouwen, maar is dat in de trein – en plein public – wel toegestaan? Zou de wereld zo in elkaar zitten dat de mensen die je kennen gevaarlijker zijn of in elk geval meer schade aan de ziel kunnen toebrengen dan onbekende mensen? De nieuwsgierige geest in Hanno kreeg de overhand en hij besloot de vrouw aan te spreken: ‘Pardon. Denk je nu echt dat ik geen mening over je heb omdat ik je niet ken?’

"Hoi schat!"
"Hey meissie."
"Wat ben je aan het doen?"
"Tv-kijken."
"Toch geen porno he?"
"Toch wel. Lingo, de porno van de woordliefhebber."
"Kijk je niet liever echte porno?"
"Alsjeblieft niet zeg. Van de zilveren lingobingobal wordt ik een stuk geiler, dan van zo'n gebleekte anus."
"Dus ik had het niet moeten doen?"
"Allicht."

Ik heb het leven genomen, zoals het kwam.. En dat is maar goed ook. Een gelaten gemoed is essentieel voor de pure leefervaring. Blij zijn met kleine dingen. Het huwelijk hoog houden en het koesteren van de gedachten aan de eerste lach van je kind.
Gisteren kwam ik thuis van werk, mijn vrouw stond in de gang en zei: "Schat, ik heb een oppas voor Babel. Kleed je om, we gaan vanavond naar een musical."
Ik had nooit gedacht dat ik ooit zo gelukkig zou zijn.
We hadden ook treinkaartjes erbij. Eerste klas.

Hij had zich andermaal in de luren laten leggen. Door een vrouw nota bene. Het was dan wel zijn moeder, maar toch. Hij dacht die leeftijd al ontgroeid te zijn, waarbij zijn moeder nog iets over hem te zeggen had. Nu had zij hem toch weer opgegeven voor een cursus kantklossen. Daar zat hij dan, tussen het door de God van het ranzige vet ruim bedeelde huisvrouwenvolk. Terwijl zij van hun laatste menstruatie genoten en dat tot in detail met elkaar deelden, probeerde hij tevergeefs een strop bij elkaar te kantklossen.

Met een tas vol sperma verliet Martin Funkhauser de Landsbanki. "Prima dat ze mijn tegoeden bevriezen, maar ik heb het gevoel dat mijn miljoenen hier niet veilig zijn".

Nou was ik niet zinnens om seks met haar te hebben, zoals dat wel met voorgaande schoonmoeders was voorgekomen. Toch was er een gedachte die ik niet kon onderdrukken. Ik vroeg mij sterk af of zij ook van zulke gore rookvlekken op haar borsten had en wat te denken van haar schaamlippen. Een soort gedachte die mij wel vaker te binnen schiet, zoals wanneer ik twee vieze vadsige mensen op straat zie lopen. Dan bedenk ik me dat ook die mensen seks hebben en zie ik beelden voor me die ik eigenlijk niet wil zien. Het blijft toch een materie die mij interesseert. Mensen die in hun onnoemelijke goorheid toch weer een soort van aantrekkelijk worden, juist doordat het echt niet kan. Die geilheid van het doorbreken van een taboe. Misschien moest ik Sarah met haar perfecte voorkomen maar laten vallen en het toch eens met haar moeder proberen.

Een verdomd goede observatie van mijn psychische gesteldheid was het. Volbrecht zou in de psychologie nog wel eens een grote kunnen worden. Als beluisteraar van het concert des levens had ik inderdaad maar één echt streven. Ik zou het liefst mijn leven voor de publieke zaak leiden. pro bono dus. Puur altruïstisch. Zonder enige vorm van eigenbelang. Ik zou bier absorberen voor de publieke zaak, onaneren, shoarma consumeren, vomeren. Alles zou ik over hebben voor de mensheid. Volbrecht sloeg echter op één belangrijk punt de plank compleet mis. Hij noemde mijn streven in zijn rapportages pro deo. Stom natuurlijk. Onnadenkend. Als ik dat voor ogen had, zat ik nu met bezweet voorhoofd, zwaar bepakt in lijn 52 naar het Yitshak Rabin Memorial Monument.

In het licht van het huidige economische klimaat en de crisis etc. lijkt het me geenszins gepast met veel bombarie op te gaan lopen scheppen over cryptische en uit de lucht gegrepen formele modellen ter beschouwing van emotionele zaken als "angst" en "agressie". Begrippen die mijns inziens überhaupt geenszins te formaliseren zijn. Evenals de economie, laten we daar geen doekjes om winden. Toch heeft u in uw artikel "SOCIALLY EXPLOSIVE MINDS. THE TRIPLE IMBALANCE HYPOTHESIS OF REACTIVE AGGRESSION" een aardige poging gedaan hier een bonte verzameling woorden aan vuil te maken. Waarschijnlijk teneinde de wetenschappelijke gemeenschap de nodige hoge ogen te doen opgooien over uw vernuftige redeneringsvermogen. Om u hier verder niet in te storen zal ik u de kritische kanttekeningen die zo ongeveer elk woord in uw oeverloze gezever opriep besparen, evenzo zal ik niet de moeite nemen de referenties die u op niet minder dan 20 pagina's opsomt naar echtheid en realiteitswaarde te beoordelen. En daarmee is wat mij betreft de kous dan ook af.
Voorts wil ik het nog wel even hebben over de valse voorwendselen waarmee ik deze cursus in gelokt ben, zijnde dat er louter college en tentamen zou plaatsvinden, over opdrachten en peer-reviews werd niet gerept.

Ik doe de beschimmelde deur achter me dicht. Hij klemt en ik durf hem niet op slot te doen - er zitten wit-groene vlekken op het hangslot. Op de drempel herken ik een paar bloedspetters.
Nadat ik mijn kleren op een stoel zonder poten heb gedrapeerd, angstig proberend mijn gedachten te verzetten, bestijg ik dan toch de badkuip. Worden er hier geiten geslacht of kweekt iemand schimmels die het nieuwe medicijn tegen kanker moeten voortbrengen?? Mijn beste gok is beide. Mijn enige veiligheid zijn mijn slippers. Goddank voor deze oase van steriliteit. Ik durf alleen dwars onder de douche in het bad te staan om de "gordijnen" (althans ik gok dat die onder de korsten schuil gaan) niet aan te raken. Er brokkelt een broos stukje stinkend zwart beton de badkuip in. Vele benepen wanhoopskreten ontspruiten zich uit mijn keel, terwijl ik met samengeknepen billen onder de waterstraal gevangen sta.

Brakend in de badkuip besluit ik te vluchten. Ik spring onder de douche vandaan, pak mijn kleren en handdoek en haast me naakt over de krakende vloer van de gang naar mijn kamer. Met een klap smijt ik de deur achter me dicht. Leunend tegen de muur sta ik uit te hijgen. Snel was ik mijn handen, want ik had de douchekranen nog dicht gedaan. Morgenavond probeer ik de douche op de 4e.

Grand-café Het Slot ligt in het historische centrum van de stad, vlak naast het middeleeuwse kasteel waaraan het zijn naam dankt. Het is voor velen ook figuurlijk het slot, want een kleine menigte aan dertigplussers komt hier de zaterdagse kroegavond besluiten. Na tweeën stroomt het vol met kunstenaars, fotografen, universiteitsvolk en andere slimme mensen tegen hun herfstjaren aan. Zij voelen zich thuis onder het hoge, beschilderde plafond van wat vroeger de orangerie van het kasteel was. 'De Dronken Dichters Almanak' of 'Dead Artists Society' wordt Het Slot wel spottend genoemd.

Het café bewijst zich ook vannacht als hangplek voor bekende Nederlanders. De dichter Erwin Leopold Fluitsma arriveert om half drie. Vanmiddag heb ik hem al zien zitten in zijn stamcafé Het Gemeenteloket, dichterlijk verantwoorde drankjes zoals Pernod en Southern Comfort weghakkend bij een stapel buitenlandse kranten. Zijn ogen kijken rooddooraderd door zijn ronde brillenglazen en zijn lange, zwarte haar hangt warrig over zijn schouder. Fluitsma bestelt een gin-tonic en gaat zitten op een bank bij het raam. Een minuut later zitten er vijf vrouwelijke bewonderaars om hem heen. Veel zinnigs zal er niet meer uit zijn mond komen, maar dat verwachten die groupies ook niet van hun sterdichter. Hoe meer onzin hij praat, hoe mooier ze het vinden.

Achter in de zaak zie ik het ex-soapsterretje Lolita Verbeek zitten, met een minnaar waar ze openlijk klef mee doet. Om haar heen worden telefoon-camera's ongegeneerd uit de broek getrokken en Lolita weet dat ze weer in de roddelrubrieken genoemd zal worden. Roem is een kwestie van onderhoud.
Ook de tv-filosoof Bas Viaduct is aanwezig; niet minder dronken en niet mindere wartaal uitslaand dan Fluitsma en ook hij komt ermee weg. Door regelmatig namen als 'Pythagoras' en 'Kierkegaard' te laten vallen krijgt hij overal drankjes aangeboden. Hij doet een poging een van de vrouwen uit de harem van Fluitsma te versieren. Ook hij heeft immers lang golvend haar.

Dan komt Lolita op mij af. "De Cock, wat doet u hier?", vraagt ze. "Aan je verschrikte smoeltje lees ik af dat je het antwoord op je vraag al weet", zeg ik. Ze knikt.

Het roodharige meisje - ze noemde zichzelf Iris, geloof ik- zat op haar knieën. Haar witte gezichtje leek nog bleker door het felle licht dat haar vanuit het grote venster in het zonnetje zette. Alle bloed leek uit haar aderen getrokken. Als een klein hoopje onschuld keek ze mij aan, met van die grote felgroene ogen. Kotsmisselijk liet ik mij op de luie stoel neerstorten, mijn kont plakte meteen aan het leer. Beschaamd keek ik naar de veel te grote zwarte BH die ze op de tafel had gegooid. Die was duidelijk niet van haar. Ik voelde me ranzig. Aangerand. Al was het waarschijnlijker dat dat haar aanklacht jegens mij zou worden.

Met bezwaard gemoed zette ik mij aan mijn ochtendkrant, hoewel de tijd er meer naar was dat er een avondblad bezorgd zou worden. De avond ervoor was ik gaan stappen met Koning Alcohol, geslapen had ik echter in de armen van Morpheus. Maar ik had het nodig gehad, of ik was er aan toe, dat stond te bezien.

Het gesprek bij het arbeidsbureau ter zekerstelling van mijn WW-uitkering was niet gelopen zoals ik had gewild. Mijn sollicitatiepogingen konden maar geen goedkeuring wegdragen in de ogen van de behandelend ambtenaar. De brief naar het tollenaarsbureau wilde hij na enige uitleg mijnerzijds nog wel accepteren. Dat het metaalbedrijf geen zinksnijder wilde weet hij aan discriminatie. De afwijzende brief van de lokale houtzagerij op mijn sollicitatie naar de functie van hoekkeperspantschraper echter, sterkte de man in zijn waanidee dat ik de zaak aan het flessen was. Aan de gedachte dat ik wellicht trekschuitgeleider had willen worden maakte hij al helemaal geen worden vuil. “En wie denk je wel dat je bent, dat je denkt met een brief voor de functie van remittent weg te kunnen komen!?”

Witheet van woede was ik. Wat ik dacht van het eerzame beroep van wisselhouder? De vraag was te belachelijk om te stellen. Moest ik, omdat ik mij zo nodig op de arbeidsmarkt moest begeven, nu ook al dergelijke deugdzame beroepen ontzien? Was het soms noodzakelijk dat ik mij omschoolde en mij bekwaamde in de benodigde competenties voor functies als ‘junior executive sales person’ of als ‘senior coördinerend staffunctionaris deskundigheidsbevordering’?

Met een ferme knal had ik zijn kantoordeur gesloten, vastbesloten nooit meer een voet in dat hoogst deprimerende gebouw te zetten. Een betaalde baan was daarvoor wel een noodzakelijke voorwaarde, wilde ik niet van de bedelarij gaan leven. En nu zat ik door de pagina’s met vacatures te bladeren. Niets zat erbij. Te oud, te ver weg, te slechte betaling of te modieus. Om moedeloos van te worden. Mijn oog viel plots op een afwijkend lettertype, linksonder in de hoek. ‘Middelkleine monarchie zoekt Vorst’. ‘Wegens omstandigheden zoeken wij een nieuwe Vorst. U bent een Koning, of bereid dat te worden. U dient te beschikken over (enige aantoonbare) affiniteit met Rijksappels, ervaring met scepterzwaaien strekt tot aanbeveling. Gehuwde staat geen bezwaar. Nadere inlichtingen: ‘Huize Popla’, Radijsgracht 45, Maasdam'. Hoewel het adres van het bekende studentenhuis een soort van grap deed vermoeden, schreef ik al vlot mijn eerste concept van een sollicitatiebrief.

Vermoeid en met schorre stem kwam Evert bij me zitten. De middag was ten einde gekomen en het begon alweer af te koelen. Het voelde heerlijk om de warme zon van die dag af te schudden om vervolgens een zacht briesje te verwelkomen. Ik voelde me in één woord geweldig. De excursie was onvergetelijk geweest en Evert had het niet beter kunnen doen als reisleider. In mijn ooghoeken zag ik dat Evert mijn kant op gluurde en arrogant als ik was keek ik ongegeneerd terug. Hij keek wat ongemakkelijk weg en glimlachte. Vervolgens proestte hij het uit van het lachen zover zijn schorheid dat toeliet. Hij reikte mij een spiegel aan.
Bagger! Blijkbaar was er geen reden voor een arrogante blik geweest. Mijn hele gezicht zat onder het stof en mijn haren zagen eruit alsof ik op mijn kop in een doornstruik had gehangen. De chaos rondom mijn ogen was al niet beter. Zwarte mascara vlekken bedorven mijn doorgaans zo prachtige blauwe ogen. Vandaag was blijkbaar niet de juiste dag om zijn hoofd op hol te brengen. Teleurgesteld droop ik af en dacht: ‘ik krijg hem nog wel’.

Benk voelde zich eenzaam.
'Als ik nu zelfmoord pleeg, hoe lang zal het dan duren voordat iemand het doorheeft?' mompelde hij tot zichzelf. Hij besloot de proef op de som te nemen en liet zich voor dood uitzakken in het leer van de bank, vastbesloten niet te bewegen totdat iemand uit bezorgdheid aan de deur zou morrelen. Of misschien zelfs wel paniekerig op het raam zou kloppen, onder het uitroepen van zijn naam. Hij stelde zich voor hoe mensen voor een reporter zouden zeggen 'het was een gewone jongen, ik had nooit verwacht dat hij dergelijke neigingen had'. Hij dacht aan Sarah, die huilend zou toegeven dat ze al jaren heimelijk verliefd op hem was. Ja, het dood zijn beviel Benk wel. Jammer alleen dat de tv nog op SBS6 stond.

Hij was een schrijver en had een zestal boeken uitgebracht. Maar zijn luiheid dwong hem uitsluitend in indirecte rede te schrijven. De oorzaak lag in het feit dat leestekens tijdens zijn vierdaagse typecursus in Schoorl taboe waren, zoals de omstreden schrijver zelf aangaf. Dit gaf hem de status van buitenbeentje in literaire kringen.
Hij kon dan ook moeilijk een punt achter zijn relatie met Brigitte zetten.

"Rein?"
Agaat was jarenlang een bijzonder soepele echtgenote geweest, maar zo, midden op de Autobahn, moest het er ineens uit.
"Rein? Ik wil dat je de auto nu langs de kant van de weg zet. En zet die irritante bliepjesmuziek eens af. Ik wordt er horendol van."
Rein bracht nog beteuterd "maar dat is Kraftwerk hoor, leek me wel leuk zo" uit, maar stuurde zijn automobiel toch de vluchtstrook op.

Agaat haalde diep adem en stak van wal.
“Rein, dit gaat allemaal helemaal fout. Ik zag het al een tijdje aankomen maar nu kan ik er simpelweg niet meer omheen. We kunnen echt niet verder zo.”

Rein voelt zich rot. Heel erg rot. Jarenlang ging alles zo lekker met Agaat en nu ineens komt ze hiermee? Hij besluit om zijn laatste redmiddel in te zetten.

“Maar... we kunnen het toch nog proberen?”
Maar Agaat houdt voet bij stuk. “Nee Rein. Het is te laat. Ik wil dat je nu uit de auto stapt..”
Even wil Rein uitbarsten van woede, het is toch immers zijn auto, maar deze woede maakt gauw plaats voor verbazing als Agaat haar zin afmaakt.
“..en naar dat tankstation daar verderop loopt. Je bent er zo.”

Vervolgens wijst Agaat op het dashboard. Dan pas valt het Rein op dat het pijltje van de brandstofmeter in de richting van de nul wijst.

"Goed, laten we de notulen van de vorige vergadering er even bij nemen. Heeft iemand over de inhoud nog iets te vragen?
Nee? Goed, aan de slag dan maar."
"Ehh.."
"Ja Denkbert?"
"Wie maakt de notulen van deze vergadering?"

Na het bal was de prins allerminst vrolijk gestemd. Stad en land behoefden niet meer afgezocht te worden. Zijn kansen op een wederhelft waren schoon verkeken nadat hij Assepoester nariep haar muil te houden.

Het vreemdste gesprek dat ik ooit heb meegemaakt in het park was met een zonderling in extremis. Typisch zakenmannetje: snel kapsel, vrolijk kostuum, maar wel met een zelfvoldane korzelige rotsmoel.

- "Je ziet er nogal als een klootzak uit."
- "Pardon?"
- "Je ziet er nogal als een klootzak uit."
- "Sorry. Ken ik u?"
- "Nee. Gelukkig niet".
- "Waar slaat het dan op om mij zomaar een klootzak te noemen?", vroeg de man geagiteerd.
- "Ik heb het recht dat te zeggen."
- "Heeft u soms Gilles de la Tourette of zo?", vroeg hij. Ik merkte dat hij mijn eerste opmerking probeerde te ontwijken. De lafbek.
- "Nee hoor."
- "Heb ik u dan soms iets misdaan?"
- "Hier zitten lijkt mij al voldoende."
- "Kom op zeg. Dit slaat echt nergens op."
- "Je probeert mijn opmerking te ontwijken. Het gegeven dat je je zo defensief opstelt, bevestigt alleen maar mijn oordeel."
- "Flikker toch op man."
- Op je banaliteiten zit ik niet te wachten. Je mag dan wel ouder zijn dan ik, maar zo te merken was een goede opvoeding aan jou niet besteed."
- "Hè?"
- "Dat bedoel ik."
- "Goed... Dit heeft geen zin. Ik vertrek voordat mijn stoppen doorslaan."
"Zie je wel? Je bent gewoon een klootzak."

De man verloor hierop elke vorm van beschaving en zette het op een rennen, nog voordat onze dialoog goed en wel fatsoenlijk was beëindigd.

Mieke was zeer content met de design-pannen die ze had gewonnen. Strakke Italiaanse stijl, schuine bodem (onder een hoek van exact 45 graden), ultradun en superplat glazen deksel. Strakker en unieker dan dat zag je ze niet.

Die avond zou ze haar nieuwe set op gepaste wijze inwijden: Italiaans voor de nog hoger opgeleide hogeropgeleide. Zeg maar Pasta Armani.

Energiebewust als ze was kookte ze eerst het water in een waterkoker en goot daarna het kokende water in de pan, die ze al op haar bijpassende strakke inductiekookplaat had staan. Naarmate de pan zich vulde met water, kwam echter het zwaartepunt te ver buiten de pan met de schuine bodem te liggen; de pan tuimelde, het kokende water gleed soepel en pijnlijk over Miekes blote voeten, gevolgd door de 2,3 kilogram wegende design-pan. Nog voordat ze doorhad dat haar voeten verbrand waren en haar rechtervoet bovendien comminutief gebroken, kwam er al een hartgrondig 'kutverdekutkanker!' uit. Mieke, rationalist als ze was, wendde zich vervolgens tot de rede om haar leed te valideren:"Esthetische waarden gaan boven functionaliteit, maar wie zal mij verlossen van Newton, Celsius en Des Bouvrie?"