Parels in het gras

Diep in gedachten verzonken zat Bunko met zijn rug tegen de blinde muur van het oude schoolgebouw geleund.
Nadat hij zo ruim een uur stil had gezeten, vouwde hij als een volmaakt yogameester zijn rechterhand open en hield deze omhoog in het zonlicht, terwijl hij zijn ogen tot spleetjes toe kneep.
"Ik denk dat ik voor het eerst in mijn leven op een punt ben gekomen dat ik een cruciale knoop moet doorhakken", dacht hij bij zichzelf.
Hij ademde diep in, sloot zijn ogen voor een moment en nam toen de beslissing te stoppen met wat hij tot nu toe had opgebouwd en zodoende een heel nieuw pad in te slaan.
Hij liet het grijsgroene pareltje vanuit zijn hand in het gras rollen, priemde met zijn vettige wijsvinger diep in zijn volgekoekte neus om genoeg materiaal te verzamelen voor een geheel nieuw exemplaar.