Bachelor of Arts

Als je het met eten zou moeten vergelijken, dan was het voorgoed vertrekken van haar uit mijn appartement, als het eten van een moorkop na een nachtdienst fusilleren.
De vrijheid die mij begroette besloot ik met open armen te ontvangen. Ik bestelde pizza peperoni, en terwijl ik daarop wachtte, rende ik naar de supermarkt voor een sixpack pils en, ja eindelijk, een pakje Gauloises.
Die avond ging ik de stad in, en besloot op zoek te gaan naar een nieuwe kroeg. Ik ging de eerste in die ik tegenkwam, een lang en smal café met een bar over de gehele lengte. Ik gooide mijn jas over een kruk op de hoek van de bar en ging zitten. “Je ogen stralen”, zei een jonge brunette twee krukken links van mij. “Dank je”, zei ik, “ik heb een goeie dag”.
“Oh, vertel eens.”
“Ik wil je niet vermoeien met verhalen over de dingen die mij gelukkig maken, maar het begint met een pizza peperoni, en het eindigt met de aanblik van jouw ogen.”
Ze was gelukkig niet erg intelligent, anders had ik natuurlijk al het eerste glas in mijn gezicht gehad, en was ze schaterlachend haar beste vriendinnen gaan twitteren.
Het was een instapmodel, ze deed iets pedagogisch, en dus was ik maar al te blij dat ze vrij snel besloot met me mee te gaan naar mijn appartement.
Ik duwde haar mijn bed op, wat alleen nog maar mijn bed was, en ontkleedde haar. Ik besloot haar oraal te bevredigen. Dat had ook iets van een revanche, omdat ik een befpartij met ‘haar’ altijd mijdde als het schoonlikken van een bord bedorven magere kwark. Ze genoot hoorbaar. Ik tilde mijn hoofd op en fluisterde “wat wil je nu?”
“Pizza peperoni”, kreunde ze nasaal.