Dagboek van een Christenhond

Op een zonnige dinsdagavond meerden deeltijdpiraat Vasco van Speijk en zijn zielsverwanten aan in Katwijk aan Zee, alwaar zij begonnen met de traditionele plezierjacht langs plaatselijke cafés. Zoals gebruikelijk bij zeevaarders had ook Vasco na een lange middag op het water, behoeften die aan wal geloodsd dienden te worden.
Echter, na vier cafés had Vasco nog niet een gewillige deerne aan zijn mast kunnen rieken. Wel trof hij vrouwen aan, maar die waren allemaal verloofd, of getrouwd en daarmee automatisch in verwachting van een kind.
Teleurgesteld vond Vasco een plekje dichtbij de biertap en besloot via deze weg zijn imago eer aan te doen.
Een van zijn scheepsmaatjes kwam de kroeg binnen en trof zijn vriend aan, die net aan het onderzoeken was of je een pilsje ook rectaal kunt atten.
"Zo Vasco, heb je nog geroegd?", vroeg de zielsverwant.
Hierop antwoordde Vasco met de inmiddels legendarische woorden: "En dit durp hebban olla vogala nestas".
De volgende morgen zette Van Speijk koers naar zijn thuisbasis Almere-Haven, wederom zonder zijn kruit verschoten te hebben.