Voetbal Inside

Toen het Nederlands Elftal in 1988 de Europese titel binnenhaalde, was ik een fikse kleuter en waarschijnlijk in diepe slaap. Ik kan mij niets van deze grote gebeurtenis herinneren. Natuurlijk, ik was kleuter; het besef wat de impact was van het winnen van zo'n evenement heb je nog niet. Toch kan ik mij andere dingen uit mijn kleutertijd herinneren die veel minder van belang zijn. Het feit dat ik op mijn vierde verjaardag het papier niet los kreeg van mijn nog te krijgen nieuwe fiets. Of dat de placemat in een vergeten restaurant, een kleurplaat bleek te zijn. Werd je weer aan een klusje gezet. Dan moet het toch ook zijn opgevallen dat de veilige omgeving waarin ik opgroeide ineens veranderde in een zee van uitzinnige oranje mensen? De toeterende auto's, de polonaises..ik heb er niets van meegekregen.
Maar goed, dit is ook niet erg. Ik weet nu dat het onredelijk is om aan een kleuter te vragen wat het belang van voetbal omhelst. Dat rennen achter een bal vinden ze leuk, ze krijgen een shirt van hun vader en horen vervolgens dat ze voor Ajax zijn. Prima! Maar wat Ajax precies is, dat moeten ze nog leren.
Vaders willen graag. Ze zien een piemeltje geboren worden, en direct ontstaat er in hen het sektarische verlangen om op hun zoon de liefde van hun club over te dragen.
Een maand of wat geleden ging ik met een vriend van mij naar de fanshop van PSV, om een badjas te kopen voor weer een andere vriend. Eenmaal in deze shop trof ik een man aan, die vader bleek te zijn van Jeffrey, een jongetje van maximaal drie jaar.
Trots liep de man door zìjn shop, met zìjn zoon. “Toe maar jongen, zoek maar iets uit wat je hebben wilt”, scandeerde hij door de shop. Jeffrey liep strak voor zich uit kijkend door de wandelpaden. “Het maakt niet uit, kies maar wat je mooi vindt!” Nog steeds huppelde het kleine mannetje in volle pas door de winkel, echter zonder ook maar iets te pakken. Voor de derde keer werd Jeffrey door zijn vader verzocht om een mooi clubartikel uit de schappen te halen. Ditmaal stond Jeffrey bij zijn vader stil, keek omhoog en vroeg: “Pappa, waarom zijn we hier?”
Echte liefde voor het voetbal ontwikkel je rond je tiende jaar. Veel jongens zitten dan op voetbal en steken elkaar aan. Ik werd vervolgens weer aangestoken door die jongens, want zo gaat dat op die leeftijd. Voetbal is dan als Flippo's en knikkers, een rage waaraan je niet ontkomt. Ik werd voor Ajax. Ik weet niet precies hoe dat gekomen is. Waarschijnlijk omdat ik thuis geen vreemde vader had die bij voorbaat al een club voor me had uitgezocht. Wat dat betreft zijn voetbalvaders net moslims, je wordt keihard uitgehuwlijkt.
Ik mocht zelf kiezen en koos dus voor de club die het meest in de belangstelling stond. Ik was geen recalcitrant kind, en voelde dus niet de behoefte om expres voor Heracles te zijn.
Ik viel met mijn neus in de boter met het mooiste team dat ik ooit Ajax heb horen noemen.
Davids was mijn held, Danny Blind vond ik imposant. Mijn beste vriend was heel erg voor Ajax, misschien had ik het wel van hem. Toen Ajax in '94/'95 de Champions Leaue won, was ik in extase. Ik had niet veel van de wedstrijd gezien, want ik was daarvoor te nerveus. Achter de bank zat ik met mijn poppetjes en een knikker voetbal na te spelen. Dit zou ik trouwens in 1998 ook nog doen, tijdens Nederland-Argentinië.
Toen we gewonnen hadden, ging ik nog even de straat op, naar mijn beste vriend die dezelfde dag jarig was. Hoe krijg je het voor elkaar!
Tijdens de Werelbekerfinale Ajax-Gremio, zat ik in groep zeven, bij de ergste meester die je een kind maar kunt wensen. Achterbaks, sluw, sadistisch en dom. Wij mochten niet kijken, en ook geen radio luisteren. Mijn beste vriend liep in zijn Ajax-shirt naam de meester toe, en meldde hem dat hij ziek was. Hij kreeg toestemming om naar huis te gaan, omdat waarschijnlijk zijn mondige moeder anders verhaal zou gaan halen. De klas protesteerde, maar wij moesten aan het werk. Om ervoor te zorgen dat hij onderweg niet flauwviel, mocht ik hem naar huis begeleiden. Toen de school uit zicht was, zette hij het op een sprinten. Zijn moeder stond al voor de deur, en begroette haar zoon met een glimlach. De deur ging dicht en ik liep weer terug naar school.
De wedstrijd duurde lang, en toen ik tussen de middag samen met een Feyenoord vriendje de wedstrijd zat te bekijken, zag ik Finidi bijna scoren. “Jij bent toch voor Feyenoord?”, vroeg ik aan het gespannen vriendje naast mij. “Ja, maar nu ben ik natuurlijk ook voor Ajax”, zei hij. Dit was dan dat gevoel van collectiviteit dat voetbal op hoog niveau teweeg kan brengen.
Het was helemaal niet nodig geweest om te spijbelen van school. Wij zagen de penaltyreeks. Wij zagen Blind kuchen, scoren en wij zagen Ajax winnen. Ajax juichte, Jardel huilde samen met een speler die het haar van Adrie Koster had. Van Gaal had het gemaakt, Scolari (die door Evert ten Napel telkens Kotscolari werd genoemd) droop af.
Ik had een sjaal en een harde toeter uit het Zuiderzee museum. Hiermee hing ik uit het zolderraam en toeterde naar iedereen die voorbij kwam. Zo ook naar twee puberende dames, waarvan ik er één hoorde zeggen: “daar heb je weer zo'n gek”.
Ik kan mij niet herinneren dat ik weer ben langsgegaan bij mijn beste vriend. Waarschijnlijk vond ik het beter om hem even te laten uitzieken.