En toen kwam de dag des oordeels. De hemel spleet open en naar beneden vielen alle engelen.
Vooral de engel die op zijn hoofd viel was bepaald niet geamuseerd door het hele gebeuren. De engelen wisten trouwens überhaupt niet wat er nu precies aan de hand was. Ze hadden altijd gedacht dat ze wel gespaard zouden worden door die sukkel van een God van ze.
God was trouwens toch niet wat Hij geweest was. Zijn verstrooidheid liep de spuigaten uit. En dat Hij al die technische vooruitgang had toegestaan hadden de engelen in de eerste plaats al niet begrepen. Wat een onnodig motief voor moord was dat! Mensen waren zonde apparaten ook al dom genoeg om voor vermaak te zorgen. En nu tuimelden ze dus met zijn allen richting aarde, terwijl moderne satellieten hun neergang nauwkeurig vastlegden.
Godsbewijzen uit vervlogen tijden.
Uit: "Godsbewijzen uit vervlogen tijden." door Claire Jansen, Goes, in 2009 uitgegeven door In de Put.
Door Claire Jansen
Iets meer subtiliteit zou het mijns inziens beslist geen kwaad doen. Desondanks vermakelijk, zelfs zonder special effects.
Ja, dat was een misschien niet al te goede, maar toch woordgrap.
Zodoende verander ik dat toch nog maar even niet.
Zonde = zonder
Mooi om wat er niet staat.
Het zou pas humor zijn, wanneer JHWH zijn tv naar buiten zou gooien. Kijk, dan maak je een statement.
Hij zag dat het goed was!
Hmm, moet nu toch echt even aansluiten bij Ambrozijn en het commentaar daarop. Ja, slechte woordgrap wellicht maar dat zou de mensen, in den Engelen ogen, tot machines verklaren (uitgaande van een onnodige spatie)! And if so, dan is er geen sprake meer van een woordgrap maar van een leidend en dragend thema waarover in de gehele roman verder geen grappen meer gemaakt zouden (mogen) worden.