Omdat mijn mobiele telefoon door een ongelukje beschadigd is geraakt benut ik mijn lunchpauze om de mogelijkheden ter vervanging te verkennen. Nadat ik me in de belwinkel door een uitgebreid keuzemenu heb geworsteld krijg ik uiteindelijk dan toch het begeerde bonnetje met volgnummer. 96.
Ik ben gelijk aan de beurt. De verkoopster is een adembenemende schoonheid van hoogstens 20 jaren oud. Haar donkere ogen, steenkoolzwarte haar en amandelkleurige huid verraden haar Hindoestaanse afkomst. Nadat ik heb uitgelegd wat de bedoeling is breekt een spraakwaterval los. Een klein spraakgebrek geeft haar stemgeluid net dat kleine beetje extra.
Ik wordt gebombardeerd met technische termen en afkortingen: WAP, SMS, UMTS en WiFi. Onderwijl verdrink ik in haar ogen en zie ons clichématig halfnaakt door de branding rennen, azuurblauw om ons heen, hagelwit zand onder de voeten. We nippen aan een cocktail en dronken van geluk bedrijven we gepassioneerd de liefde onder een willekeurige palmboom.
Op mijn halverwege de ‘sales pitch’ gestelde vraag of ik er ook extra borsten bij kan krijgen reageerde ze wonderwel vol begrip. Van mijn slotopmerking dat ik het wil doen werd ze ronduit enthousiast.
Jelui hebt geheel gelijk.