We kwamen de kamer binnen en ik plofte neer op de dichtstbijzijnde stoel. Zij liep me voorbij, zonder me een blik waardig te gunnen. Op weg naar de manshoge spiegel tikte haar hakken een beatritme op de hardhouten vloer.
Omstandig begon ze haar make up te verwijderen. Uitdagend stak ze daarbij haar pronte kont in mijn richting. Hoewel ze niet met me sprak maakte ze wel degelijk contact, door enkele malen wat kledingstukken mijn kant op te gooien. Ik vroeg haar regelmatig, smekend welhaast, om zich om te draaien. Een meewarige blik, me toegeworpen via de spiegel, was mijn deel, waarop ze begon haar lange goudblonde haar te kammen. Daarna, klaar als ze was, draaide ze zich tergend langzaam om, keek me strak in de ogen en liet met speels gemak de spaghettibandjes van haar jurk van beide schouders glijden. Het zwarte geval moest nu louter door haar boezempartij op zijn plaats worden gehouden. Toen ze haar schoenen richting bed uitschopte, won de zwaartekracht het echter van de kleverigheid en staarde ik recht naar de redenen waarom de casting director haar voor de rol had genomen.
‘Kut’, riep ik, onderwijl vergetend dat het een Duitstalige filmcrew was.
'T zal wel 'neer' zijn...
groet,
Wilco.