“Mensen, willen we naar de Dam, dan gaan we naar de Dam!” De vraag stellen en hem beantwoorden leek wel regel 1 van het moderne actievoeren. “We hebben hard gestreden, onze rug gerecht en na vijf hete weken hebben we onze zin gekregen. En we staan voor onze principes. Maar iedereen moet water bij de wijn doen, principes zijn er om te verloochenen.” Met stijgende verbazing en ergernis hoorde ik het allemaal aan. “Niemand is alleen op de wereld, wij ook niet. Dus dit akkoord bieden we jullie aan, met bezwaard gemoed.” Wel, de schor geschreeuwde actieleider was mijn stem ook kwijt, zoveel was wel duidelijk.
Later, toen ik een borrel dronk met de betrokken werkgever, werd het me allemaal duidelijk. Hij wilde 500 man personeel kwijt, dus zette hij in op 1000. Na hard onderhandelen, het gebruikelijke geven en nemen aan beide kanten, wordt als eindresultaat 600 man op straat gezet. De werkgever blij en de vakbonden ook dik tevreden. Zei Churchill niet: “Hypocrisy is the vaseline of political intercourse”?
Toen pas drong het tot me door. De actieleider had, toen hij opstond van zijn stoel om zijn redevoering te houden, een merkwaardige vlek op de zetel achtergelaten. En ook zijn zitvlak bleek niet smetteloos schoon. Bah!
Gelukkig maar, ik dacht even dat het aan mijn leesbril lag.