Nadat zijn netvliezen gewend waren aan het donkerte in de muffe ruimte, wist Hawkeye opeens weer dat hij ontvoerd en opgesloten was. Meteen reikte hij als in een reflex met zijn handen richting hoofd en gezicht om eventuele kwetsuren vast te stellen. De pijn kwam pas toen hij het bloed door zijn vingers voelde druipen, maar toch maakte een sterker gevoel van verwarring zich meester van zijn gedachten. Hawkeye was in de veronderstelling dat hij gekneveld was meegenomen in een busje alvorens te zijn neergeknuppeld. Hij wankelde naar de lichtbron die drie meter voor hem op de koude, zanderige bodem scheen. Knielend legde Hawkeye zijn polsen ter aarde en zag dat een eens degelijke touw nu een beetje lafjes en gebroken om zijn polsen hing. Dat moesten ratten geweest zijn! Na zoveel vreemde maar bovenal beangstige aanvaringen met deze proletarische beesten, was dit voor Hawkeye een teken om in blinde angst richting het licht te rennen. Hij sprong door het open raam dat bij nader inzien toch dicht was...
Vanwaar die twijfel, mijnheer Weifel?
Uit: "Vanwaar die twijfel, mijnheer Weifel?" door F.M.R. Sirrog van Schevesande, Nijmegen, 1954.
Door F.M.R. Sirrog van Schevesande
Het scherpe opmerkingsvermogen van Sirrog maakt dit boek tot een van de grote meesterwerken van de jaren '50. Deze thriller kan enerzijds gezien worden als enig in zijn soort, maar anderzijds als een geperfectioneerde doktersroman. Een schitterend dramatisch verhaal met knappe wendingen en een briljant stylisme.
Een meesterwerk!
Th. Joh. Waldheim over "Vanwaar die twijfel, mijnheer Weifel" in het Slowaakse weekblad "Pivka pivka"
de laatste zin deed me sidderen van genot, hulde
"Dit kan alleen maar een werk zijn van Sirrog, zo inventief en cynisch. Er worden spanningsbogen gebruikt, die geen bogen meer genoemd mogen worden."
Y. Awgmathis over een van zijn inspiratiebronnen.
"Groot is de krankzinnigheid die vanuit een
simpele hersenkronkel naar boven sijpelt; in de
zielen der mensheid"