Na meermalen te hebben gecontempleerd over de songtekst van de gabberklassieker 'Six million ways to die, choose one' had ik altijd al het vermoeden een lullige dood te zullen sterven. Zoiets als geschept worden door een tegenligger die op de verkeerde weghelft is geraakt, of gebombardeerd worden door iemand die van de duikplank springt zonder uit te kijken. Dat ik in werkelijkheid de pijp uit zou gaan door op mijn veertigste in het speeltuintje tegenover mijn huis door de schommel heen te zakken en daarbij mijn nek te breken, paste eerlijk gezegd wel in dat rijtje van lullige doodsoorzaken.
Wat heb ik mij geschaamd voor mijn dood. Heel de Abyssos heeft me lang uitgelachen. Nu, na dertig jaar dood zijn, schaam ik me niet meer voor mijn lullige dood. Ik ben terug gaan kijken, nu schaam ik me voor het lullige leven dat ik heb geleid.
Zeide Hij ook niet "Voor zo'n kort nummer hoeft u niet te klappen!"?