Robbie volgde het griezelige mannetje door de duistere gang. Hoever ze nu al ondergronds waren, wist hij niet, maar de gang liep steeds verder omlaag. Na ongeveer tien minuten hield de onbekende man stil. Ze waren bij een gesloten deur aangekomen. De man haalde een grote sleutel uit zijn lange regenjas en stak die in het slot. De deur opende met veel gepiep en gekraak. De man sommeerde Robbie naar binnen te gaan en Robbie gehoorzaamde aarzelend. Binnengekomen moest Robbie eerst wennen aan het licht dat hier brandde en Robbie ontdekte dat er nog drie mensen in het ondergrondse hol waren.
"Dames en heren", sprak het mannetje plotseling met een luide, opgewekte stem, "welkom in het Zwarte Hol". Robbie en een van de andere aanwezigen - niet geheel toevallig ook een man - gniffelden. "Ik heb jullie hier gebracht met een doel. Zoals jullie van jezelf al weten, zijn jullie speciaal. Elk van jullie heeft iets unieks. Een speciale gave of macht. Laten we die gaven aanwenden voor het goede. Deze wereld roept om een nieuwe lichting superhelden. Superhelden voor de 21ste eeuw." Elk van de aanwezigen keek het mannetje schaapachtig aan. "Welnu. Voordat we naar elk van jullie gaan luisteren, zal ik mijzelf eerst voorstellen. Ik ben Appie, een andere naam heb ik niet, want ik heb ook geen speciale gave, of het moet zijn dat ik een diepe compassie voel voor jullie soort. Ook al ontbeer ik jullie krachten, toch weet ik waar behoefte aan is en ik heb veel connecties. Als jullie mij zullen toestaan, zullen jullie je missies van mij ontvangen." De schaapachtige blikken verdwenen niet. "Goed. Laten we naar jullie gaan luisteren, dat is veel interessanter. Laten we beginnen bij Rochelle en dan met de klok mee. Rochelle?"
Een lange slanke vrouw met rode krullen deed een stapje naar voren. "Ik ben dus Rochelle, maar mijn schuilnaam is Miss SexTrack. Mijn speciale gave bestaat er uit dat ik de seks kan zien die mensen de laatste 24 uur hebben gehad, met wie (of wat) en welk standje. Waarom ik bij jullie niks zie verbaast me eigenlijk weinig." De rest keek opeens bedruipt naar de grond. Appie probeerde opgewekt te blijven: "Uitstekend! Bedankt. De volgende."
Een kleine maar erg gespierde man deed een stapje naar voren. "Ik ben Rinus. Ook bekend als Koalaman. Ik kan morphen in een koalabeertje. Dat is het wel eigenlijk." Robbie keek verbaasd. "En die enorme spierpartij dan?" "Sportschool," antwoordde Koalaman droogjes, "daar heb ik verder niks aan, zo sterk ben ik niet." "Wat heb je er dan eigenlijk aan om in een koalabeer te veranderen? Zo'n beest kan toch helemaal niks?", vroeg de andere vrouw die nog niet aan het woord was geweest. "Tja, dat weet ik eigenlijk ook niet" was het antwoord van Koalaman, "maar wat kun jij dan?"
"Ik heb de speciale gave om mensen duizelig te maken door keihard te boeren. Ik ben Burpwoman. Mijn echte naam is Helga." De lelijke vrouw - Robbie schatte haar achter in de veertig en vaste klant bij de lokale snackbar - keek Koalaman zelfverzekerd aan. Om haar woorden kracht bij te zetten liet ze een boer richting Koalaman. Koalaman keek zoals iemand normaal kijkt als 'ie een boer ruikt en wankelde even. Na een seconde kon hij zichzelf herpakken. "Indrukwekkend", stamelde hij.
"En zo zijn we bij de laatste aangekomen" sprak Appie als een volleerd circusspreker. Alle ogen waren op Robbie gericht. "Goed. Ik ben Robbie, alias Antifreeze. Ik snap mijn eigen gave niet helemaal, maar het komt er op neer dat ik een tegenovergestelde gevoelstemperatuur heb. Als het buiten erg koud is, heb ik het erg warm en omgekeerd. In de praktijk heb ik het bijna altijd veel te warm. Het scharnierpunt is ongeveer bij 18 graden, kamertemperatuur dus."
Miss Sextrack liet het verhaal even tot zich doordringen en nam daarna het woord. "Het is buiten nu vijf graden boven nul. Dat zou voor jou betekenen dat het ongeveer 31 graden boven nul is. Als je het dan zo warm hebt, waarom heb je je dan toch zo warm aangekleed?" "Simpel. Omdat ik het dan feitelijk weer erg warm heb, wat er weer voor zorgt dat mijn gevoelstemperatuur weer daalt."
"En wat kun je ermee, behalve eieren bakken op je buik in de winter?" vroeg Burpwoman op sarcastische toon. "IJspegels uit mijn neus laten komen in de zomer natuurlijk" antwoordde Antifreeze op even sarcastische wijze.
Misschien dat ik dit stuk morgen op mijn werk eindelijk gaan lezen, doch ik garandeer niets.