Mieke was zeer content met de design-pannen die ze had gewonnen. Strakke Italiaanse stijl, schuine bodem (onder een hoek van exact 45 graden), ultradun en superplat glazen deksel. Strakker en unieker dan dat zag je ze niet.
Die avond zou ze haar nieuwe set op gepaste wijze inwijden: Italiaans voor de nog hoger opgeleide hogeropgeleide. Zeg maar Pasta Armani.
Energiebewust als ze was kookte ze eerst het water in een waterkoker en goot daarna het kokende water in de pan, die ze al op haar bijpassende strakke inductiekookplaat had staan. Naarmate de pan zich vulde met water, kwam echter het zwaartepunt te ver buiten de pan met de schuine bodem te liggen; de pan tuimelde, het kokende water gleed soepel en pijnlijk over Miekes blote voeten, gevolgd door de 2,3 kilogram wegende design-pan. Nog voordat ze doorhad dat haar voeten verbrand waren en haar rechtervoet bovendien comminutief gebroken, kwam er al een hartgrondig 'kutverdekutkanker!' uit. Mieke, rationalist als ze was, wendde zich vervolgens tot de rede om haar leed te valideren:"Esthetische waarden gaan boven functionaliteit, maar wie zal mij verlossen van Newton, Celsius en Des Bouvrie?"
Achteraf beschouwd betreur ik de keuze voor de term 'Pasta Armani'. Misschien was 'Pasta Da Vinci' beter geweest.