In de Burgstraat liepen ze langs het huis van de oude weduwe Leysterbes-Windtvaen. Vroeger was ze een echte dame van stand, zoals dat heet, en veruit de rijkste vrouw van het dorp - en ze liet het zien ook, maar de laatste jaren begonnen de eenzaamheid (haar man was enkele jaren geleden overleden) en sociale isolatie toch wel merkbaar sporen achter te laten.
Florian vertelde Joanne over hoe hij vroeger als klein kind eens gevangen was genomen door het oude nare mens. Dat was gebeurd na een potje voetbal dat eindigde in de bloemrijke tuin van de familie Leysterbes. De bal was over het hek gekomen en had meneer Leysterbes achterop het hoofd geraakt, waarop hij een voortand verloor doordat hij voorover viel op het kopje koffie dat hij net aan het nuttigen was. Mevrouw Leysterbes was toen nog snel ter been en wist Florian te grijpen. Ze had hem in het tuinhuis opgesloten totdat de politie kwam. Dat had nogal lang geduurd en bovendien moest Florian daarna nog twee weken bij wijze van onwettige taakstraf het onkruid wieden in de immense tuin van de rijke bastaards- zo werd dat vroeger opgelost in het dorp.
Joanne keek vertederd naar Florian, die zojuist zijn doorgaans zo gesloten ziel had geopend voor zijn lief, en haar iets van zijn prille smart had meegedeeld. "Liefje toch!," riep ze medelijdend.
Florian kroop echter terug in zijn ondoorgrondelijke zelf en wilde van geen meelij weten. "Laten we haar eens een beetje gaan plagen. Dat heeft ze wel verdiend na al die jaren."
- "Vind je dat niet een beetje overdreven? Het mens moet inmiddels de tachtig al gepasseerd zijn als ik dit zo hoor."
- "Ja, maar jij hebt niet onschuldig drie kwartier opgesloten gezeten in een donker tuinhuisje. En dan heb ik je nog niet eens alles verteld."
- "Hoezo? Wat heeft ze je nog meer aangedaan dan?", vroeg Joanne lachend.
Florian zweeg. "Dat doet er nu even niet toe. Misschien vertel ik het je nog wel een keer. Nu wil ik eerst een beetje lol hebben."
Florian gezicht vertrok, zijn wenkbrauwen vormden een diabolische blik en onverstoorbaar klom hij over het voorste toegangshek van de oude villa. Joanne wist niet meer te doen dan Florian herhaaldelijk bij zijn naam te noemen, maar tenslotte klom ze ook over het hek, zodat ze Florian kon behoeden voor gestoorde acties.
Florian was ondertussen bij de gigantische voordeuren aangekomen en had aangebeld. De oude weduwe deed zelf open en zoals ze op Florian overkwam, was ze nog helemaal niet malende, wat iedereen ook beweerde. Ze mocht zichzelf trouwens wel eens wat beter verzorgen als het aan hem lag. Maar goed, daarvoor was hij hier niet.
- "Goedenavond. Je kent me waarschijnlijk niet meer, oud secreet, maar wij hebben een rekening te vereffenen."
Joanne had zich te laat bij de ontketende jongste zoon van Deelstra gevoegd om te kunnen voorkomen dat hij met een harde vuistslag het kunstgebit van de bejaarde vrouw aan gruzelementen sloeg.
Florian verloor zijn zelfbeheersing compleet en begon te vloeken, te schelden en rood aan te lopen van zoveel jaren opgekropte woede. "Ik schop je kaak los, oud wijf!", schreeuwde hij naar de oude dame, die allang bloedend en bewusteloos in de deuropening lag. Ergens op de achtergrond hoorde hij Joanne huilen en schreeuwen, maar het drong niet tot hem door. Verblind in zijn woede haalde hij nog één keer verwoestend uit met zijn rechtervoet en het betekende het bloedige einde van zijn normale leven. Langzaam keerde zijn zelfbewustzijn terug en hij besefte wat hij had gedaan. Verdoofd beet hij het bloedende lijk nog toe: "Dit had je kunnen zien aankomen. En nu lig je er net zo bij als je man vroeger, met je tanden uit je bek. Stom wijf."
Lang verhaal. En ik moet bekennen dat ik het niet gelezen heb, maar mijn punt krijg je voor het zelf geplaatste commentaar :)