Het dagboek van Hélène Louise

Donderdag 23 december 1999, ergens boven Afghanistan
Lief dagboek,

Ik ben een beetje in de war geraakt door het tijdsverschil en ik had mijn horloge alvast vooruit gezet, daarom weet ik nu niet helemaal hoe lang ik al aan het vliegen ben, maar wat telt is dat ik al een goed eind onderweg weg ben. Eindelijk op weg naar Robbie en het avontuur! Papa en Paulien konden het alsnog over hun hart verkrijgen om me een goede reis en veel geluk te wensen met Robbie samen. Alleen kon papa het toch niet laten om toch nog weer een stekelige opmerking te maken over 'dat apenland', zoals hij Pakistan noemt. Hij is dus nog steeds bang dat ik daar in armoede en boeverij terecht kom. Pff, hij weet toch dat Robbie gewoon een goedbeveiligde villa heeft? Ik zal het daar zelfs beter dan in Nederland hebben: van bankiersdochter tot vrouw van dé rijstmagnaat van Pakistan.
Hoe dan ook, Nederland heb ik achter me gelaten en ik ben op weg naar Jinnah International Airport in Karachi. Vandaar nog even met de trein naar Badin en dan heb ik Robbie (de schat) weer in mijn armen. En dan lekker Kerst vieren. En dan gaat Robbie me ten huwelijk vragen (ik weet stiekem al met welke ring). Ik ga de gelukkigste vrouw ter wereld worden. Ik kan niet wachten! Ik heb al een lange reis achter de boeg en ben er bijna: nog maar een paar uur. Nu eerst nog even weer mijn ogen dicht. Tot morgen, lief dagboek!

Vrijdag 24 december 1999, ergens boven Georgië
Lief dagboek,

Ik heb het helemaal gehad met dat apenland! Ik zit weer in het vliegtuig en ben op weg naar Vantaa Airport van Helsinki, de eerste vlucht naar de beschaving die ik kon vinden. Robbie heb ik nog niet te pakken gekregen, maar dat zal je niks verbazen als ik klaar ben met dit verhaal, en het maakt ook eigenlijk niet uit; ik hoef hem toch nooit meer te zien. Het begon al toen ik geland was in Karachi: niemand spreekt er verstaanbaar Engels en dus niemand kon me vertellen hoe ik op de trein naar Badin kwam. Na lang zoeken had ik eindelijk de trein naar Hyderabad, maar goeie genade, wat zat die trein vol. In Hyderabad - het begin van de laatste etappe - begon de echte ellende. De trein (of wat er voor moest doorgaan) naar Badin stond al klaar, maar het zou nog minstens drie uur duren voor die zou vertrekken! En de mensen lagen al in de bagagerekken en zaten al bovenop het dak van de trein te wachten met complete kippenrennen en geiten bij zich! En ondertussen moest ik de kleine bedelaartjes van me afslaan, dat tuig. Zaten ze met hun ongewassen handjes een beetje aan mijn rok van Zuss (van dit jaar uiteraard) te sjorren. Onverrichter zake ben ik toen weer terug gegaan naar Karachi en toen dus op dit vliegtuig. A girl can only take so much!