"Ben je echt 36 geworden? Gefeliciteerd, dan heb je met je leeftijd je beha-maat en je IQ ingehaald" bitste Harro zijn bazin toe.
Uit: "Naar de vleermuismobiel!" door Goliath Uytenheugte, Foxhol, in 2005 uitgegeven door De Stampende Kabouter.
Naar de vleermuismobiel!
Door Goliath Uytenheugte
@ de Waal: uw commentaar op mijn fragment uit het boek 'We houden het in de familie' d.d. vrijdag 8 januari 2010 om 23.12 uur.
Overigens kan ik me niet voor de geest halen dat ik over het privé heb geschreven in een commentaar. Wellicht wordt door VDH een van mijn bijdragen aan de 'Hemingway-sectie' bedoeld?
Wel, wel, roeptoeteren nog wel! Het zou tot de mogelijkheden kunnen behoren dat een semi-autobiografisch stuk toch geheel en al verzonnen bleek, als vingeroefening bijvoorbeeld.
Maar vingeroefening of niet, de jonge auteur maakt het goed, waarvoor dank.
@ de Waal: van uitputtend verdiepen was hier geen sprake. U heeft zelf ooit eens in een commentaar lopen roeptoeteren over een kleine de Waal.
Heren, Heren toch.
Waarom zou ik er voetstoots vanuit moeten gaan dat de 36 slaat op inches heer U? Ware de titel 'Batmobile' geweest had ik eerder aan een Engelse maat gedacht (36C is in dat verband ook typisch Engels te noemen).
En VDH, fijn dat u zich zo uitputtend heeft verdiept in de leefomstandigheden van uw mede-auteurs. Overigens merk ik in dat verband wel op dat sabbelen aan Venus' heuvel niet direct nageslacht impliceert.
Maar goed, je hebt me. De papieren zijn ondertekend, t spruit is onder de pannen en de cheque zit op de post.
@ Uytenheugte: toevallig weet ik uit zeer betrouwbare bron dat de Waal zich reeds heeft voortgepland en aldus reeds gelebberd heeft aan de kelk van Eros.
De Waal, eeuwige maagd dat je bent.
A, B, C, D, DD enz zijn de cupmaten. Om een volledige Beha-maat te krijgen hoort daar ook de omtrek van het bovenlichaam bij (in inches als ik me niet vergis). Dus een volledige behamaat zou 36C kunnen zijn.
Is 36 een BH-maat? Hebben we het dan over een trainingsmodel voor 11-jarigen of zo?
Kort, krachtig en geestig bovendien. Plus èèn!
Ach so...
Nog immer geen wettig en overtuigend bewijs me dunkt, daar ik in de comments daarvoor van leer trek tegen de ten toon gespreide poep&pies-manie. Door het uiteindelijk (als ik mezelf blijk te herhalen) op het verschonen van mijn zoon te gooien, probeer ik een exogeen-literair feit te scheppen waarom ik dat deed. De keuze voor een zoon was kwestie van 50%, niet?
Al kan kan de privé-situatie wel bijgedragen hebben aan de uiteindelijke keus ;)