Over Dom Perignon en domme zakkenwassers

Om stipt acht uur zat ik al in het restaurant dat mijn vrouw had voorgesteld. Zelf zou ze iets later komen door een kutklusje op het werk dat nog gedaan moest worden. Het viel me op dat het restaurant er goedkoper uitzag dan Melissa gewend was; misschien deelde ze na al die jaren dan toch mijn mening dat een prijzig menu niet automatisch goed eten betekent. Dit was echter toch een tikkeltje ordinair. De dames droegen hier geen parelkettingen maar bijou, en ikzelf stak met mijn maatkostuum nogal schril af tegen de Hema-hemden die de heren hier plachten te dragen. Het heerschap aan de tafel tegenover de mijne week juist af van de middelmaat aan de negatieve kant: hij was dusdanig als een sloeber gekleed dat ik me afvroeg wie hem had binnengelaten. Ik heb een natuurlijke weerzin tegen types als deze, die onder een ronde snackbar-pens een strakke spijkerbroek dragen en daaronder goedkope sportschoenen. Je ziet dat ze zich thuis voelen in deze kleding en dat ze er dagelijks zo bijlopen. Het zijn van die types die waarachtig denken dat ze er op deze manier sportief uitzien. Stomme wijsneuzen.
Ik verloor mijn geduld met het sujet toen hij de ober gezondheid wenste nadat deze had geniest en daar meteen aan toevoegde 'Ja, het heerst, he?' Ik besloot in te grijpen, met de ideële illusie dat de wereld daar beter van zou worden: 'Meneer, wat is dat voor een nonsens dat 'het' altijd maar heerst? Het heerst helemaal niet! Nooit niet! Deze ober is de eerste persoon die ik vandaag hoor niezen en in mijn bedrijf heeft vandaag niemand zich ziek gemeld. Stop dus met die sociale prietpraat en zwijg als u niets beters heeft te melden.' Op dat moment kwam Melissa binnen en zette het ook op een niezen. Ze verontschuldigde zich met de opmerking dat het heerste. Ik kon niet anders dan te reageren met een adequaat 'hou je bek, lieverd'.