Aan de overkant woonde Aletta, een archetypisch feministe. Aletta had zich jarenlang fanatiek aan de vrouwelijke zaak gewijd en had in haar lange loopbaan zelfs een paar keer het landelijke nieuws gehaald. Een keer daarvan was het omdat ze een protestactie op touw had gezet tegen het gebruik van de term 'moeder' (omdat ze vond dat mannen net zo goed die rol op zich moesten nemen. Daarom pleitte ze voor de term 'voeder' of 'mader').
Aletta moest haar actieve strijd staken nadat ze blind was geworden. Het viel haar erg zwaar dat ze niet meer autarkisch kon zijn. Dit lijden werd aanvankelijk ondraaglijk erger gemaakt doordat de aan haar toegewezen verzorger, waar ze nu afhankelijk van was, uitgerekend een man bleek te zijn. Dit gevoel verdween al gauw als een erectie bij een onverzorgde flamoes toen ze er achter kwam dat deze man ook een hulp in de huishouding was, waardoor ze niet meer zelf hoefde te koken.
Terug naar de Druckerstraat
Uit: "Terug naar de Druckerstraat" door Goliath Uytenheugte, Nijmegen, in 1999 uitgegeven door Baas in eigen maag.
Hoewel ik blij ben dat U zich weer weidt aan het schrijverschap houd ik in deze het punt nog even op zak. Vind de beeldspraak in de laatste zin wel een trouvaille.