Die avond bleek tot overmaat van ramp zijn ex-vriendin Renee zich ook op te houden in De Dolle Griet. Ze had Hein nog niet opgemerkt, zodat hij ongemerkt kon volgen hoe ze door het café van tafel naar tafel struinde, smekend om een sigaret, een vuurtje of aandacht. Ze zag er niet uit. Ze was in de vijf jaar dat Hein haar niet had gezien zeker acht jaar ouder geworden, en de manier hoe ze zich had opgemaakt paste bij iemand die twintig jaar jonger was. Hein had nog net de tijd om Linda, zijn blind date voor die avond, te waarschuwen, voordat Renee hem opmerkte en waggelend (door de te hoge hakken en de shots Goldstrike) op hem afliep.
"Heeeeeeeeeeeeeey!" was haar veel te enthousiaste begroeting. Ze was blijkbaar vergeten hoe tegenovergesteld amicaal hun afscheid was geweest, vijf jaar geleden.
"Dag Renee" was Heins koele antwoord. Renee schoof ongevraagd aan en keek Hein indringend aan, wachtend tot hij wellicht een blij gesprek zou beginnen, vol vragen over hoe het met haar ging en opmerkingen over dat ze er goed uitzag. Zij zou dan uiteraard uitgebreid hebben verteld over dat ze zich goed voelde en dat ze het prima redde in haar eentje. Dat gesprek kwam er niet.
Renee begon zelf maar: "Wel wel, na al die jaren lijkt het erop dat de verloren zoon is teruggekeerd."
- "Is dat zo?"
- "Ja, ik heb nog wel eens aan je vrienden van toen gevraagd hoe het met je ging, maar zij zagen je ook nooit meer. Kan ik ze ook niet kwalijk nemen. Maar goed, waar heb je gezeten, de Bermudadriehoek? Het leek wel of je van de aardbodem was verdwenen! Je hebt zeker helemaal geen sociaal leven meer?
- "Dat valt gelukkig reuze mee. En grappig dat juist jij, die hier als een aandachtshoer door het café drentelt, de Bermudadriehoek en sociaal leven in een zin moet noemen. De Bermudadriehoek en jouw sociale leven zijn namelijk hetzelfde: complete mysteries en verstoken van leven. En nou oprotten!"
Ha, dank u voor uw spitsvondige commentaar.