"Wewelburg College, met Marlies Zorkschoft."
"Eh, goedemorgen, U spreekt met Liesbeth Kromkogel. Mijn zoon Jacob zit in de derde klas. Oh, pardon..."
Liesbeth snikt en haalt schaamteloos haar neus op zonder de hoorn van de telefoon bij haar mond weg te halen.
"Mevrouw Kromkogel, is alles in orde?"
"Nee. Ziet U, mijn zoon kan niet naar school komen. Hij is gisteren betrokken geweest bij een verkeersongeval en hij ligt momenteel op de intensive care."
Liesbeth Kromkogel barst nu in tranen uit.
"Oh jeetje mevrouw," stamelt de receptioniste van het Wewelburg College.
"Het spijt me heel erg voor U. Ik zal het direct aan de schoolleiding doorgeven. Is er nog iets anders dat ik voor U kan doen?"
"Nee, bedankt." Liesbeth snikt nog wat na en legt de hoorn op de haak.
De telefoon ligt op de haak en Liesbeth kijkt nog enkele momenten voor zich uit. Dan veegt ze de tranen van haar gezicht en zucht.
"Dit is echt de laatste keer Jacob."
"Bedankt mam!"
Haha! Leuk opgebouwd. Alleen moet je de laatste zin uit de tweede alinea nog even bekijken.