De bosnegers verkeerden in alle staten toen Jan-Joris aan kwam rijden op zijn stalen ros. Ze verzamelden zich rond zijn gemotoriseerde tweewieler om het wonderbaarlijke stukje techniek nader te bekijken.
Trots als een pauw zat Jan-Joris op zijn motor. Wat kon hij genieten van die aandacht en de achting die ze voor hem hadden. In het bijzonder de kleine bosnegertjes die druk gebaarden dat ze met hem mee wilden rijden. Deze verzoeken wees Jan-Joris echter van de hand, hij moest immers nog langs de Albert Heijn voordat deze sloot.

Kostelijke literatuur aangaande onze gekleurde medemens. En gezien ons koloniale verleden en wrakke asielzoekersbeleid nog immer actueel. Wat mij betreft de grote kanshebber voor de Brandaris Literatuurprijs 2009.