"Ik weet het nog."
Op tv is een film. Een jongen en een meisje lopen hand in hand door het bos.
Ik draai mijn hoofd licht verbaasd naar het toestel. Vervolgens kijk ik haar aan.
"Ik weet het nog. Weet jij het ook nog?"
Ik denk na. Wat bedoelt ze? Ik weet het niet. Laat ik het er maar op gokken.
"Ja, ik weet het nog."
Haar ogen schitteren even. Er speelt zich in haar hoofd ongetwijfeld een verhaal af. Een verhaal van vroeger. Misschien zelfs niet eens een verhaal: maar een scène. Een moment.
Oude mensen zeggen wel eens dat vroeger alles beter was. In dit geval denk ik dat ze gelijk hebben. Vroeger was het beter.
Ik kus haar, waarna ik me weer verdiep in de belastingaangifte.
Uit: "Mijmeren met Miranda" door Jaap de Vries, Waterlandkerkje, 2002.