"Ik heb je nu al drie keer gezegd dat ik je gezelschap niet op prijs stel. Misschien dat mijn buurvrouw je toenaderingen wel kan waarderen.", klonk het met een mondvollerige metaalheid. Het was op dat moment dat de damesfietsfetisjist zich realiseerde dat hij hulp nodig had. Als Gazelle's gaan praten, is het tijd om het te laten, hing niet voor niets ingelijst boven de haard. Hij maakte zich los van de zadelpen en stiefelde zo nonchalant mogelijk de stalling uit.
Fridtjof, fietsfetisjist in hart en scharnieren
Door Louis Th. de Mérode
ze vroeg of ik bleef eten
dus ik dacht het zit wel pluis
maar s' avonds zei ze
hee je moet nu wel naar huis
dit is niet langer meer je thuis
ik zei das cool, dook in mijn capuchon
bedankte netjes voor alles
en stiefelde naar het station
maar onderweg dacht ik
mij scotten dat is bij de hand
Extince stuur je zomaar niet naar Scotland
dus ik
miste expres die laatste trein naar Amsterdam
keerde terug naar haar flat
en bleef meteen tot BAM!!
Correctie: *Dan* deze uiteraard. Momentje van zwakzinnigheid. Waarvoor excuses.
Het woord 'stiefelde' heeft nog nooit beter in een zin gepast als deze. De Mérode laat hiermee zien als geen ander beeldend te kunnen verhalen. Waarvoor lof.
Een aardige vertelling. Het was echter het laatste deel van de titel die me deed besluiten daadwerkelijk een punt toe te kennen.
Alleen al het woord zadelpen verdient een punt!
Interessant, we zien hier dat Theobald naast zijn "fetisjisme voor dode dieren en een fascinatie voor het fascisme" toch ook laat zien cilindervormige objecten in zijn anus niet te schuwen. Dat biedt stof tot nadenken.
KOSTELIJK!!!
Wees zo goed, waarde heer, de verzekering van mijn bijzondere gevoelens te aanvaarden.
Hoogachtend,
Th. Joh.
Overigens geïnspireerd op een waargebeurd verhaal.

Waar blijft de nieuwe De Merode?