In de steek gelaten worden is tot daar aan toe, maar door je eigen piemel, op het moment van je mogelijke ontmaagding, na 38 jaar...
Maar wiens schuld is dat nou eigenlijk, bedenk ik me als ze verlekkerd uit mn schoot opkijkt. Verlekkerd als een boer met kiespijn ja, of een hoer met kiespijn?
Hoer? ja, kiespijn? nee,
pijn lijkt me immers sterk voor iemand die de hele dag loopt te spacen en kiezen, of überhaupt een keuze had ze ook al lang niet meer. Is dit nou liefde?
Mijn scrotum denkt van niet, maar m'n blaas wel en ik besluit niet eens moeite te doen om het tegen te houden. Zoveel respect heb ik immers niet meer en brengt ze ook niet in me naar boven.
Uit: "De verloren Misdienaar" door Anol Glenn van Aerssen Fyksateur, Oost-Kapelle, 2003.
Het begin is wat chaotisch en weinig terzake doend. Laat het vanaf 'Mijn scrotum...' zijn en u hebt mijn punt.
Odi profanum vulgus @ arceo