IJdelheid komt voor de val

Vermoeid en met schorre stem kwam Evert bij me zitten. De middag was ten einde gekomen en het begon alweer af te koelen. Het voelde heerlijk om de warme zon van die dag af te schudden om vervolgens een zacht briesje te verwelkomen. Ik voelde me in één woord geweldig. De excursie was onvergetelijk geweest en Evert had het niet beter kunnen doen als reisleider. In mijn ooghoeken zag ik dat Evert mijn kant op gluurde en arrogant als ik was keek ik ongegeneerd terug. Hij keek wat ongemakkelijk weg en glimlachte. Vervolgens proestte hij het uit van het lachen zover zijn schorheid dat toeliet. Hij reikte mij een spiegel aan.
Bagger! Blijkbaar was er geen reden voor een arrogante blik geweest. Mijn hele gezicht zat onder het stof en mijn haren zagen eruit alsof ik op mijn kop in een doornstruik had gehangen. De chaos rondom mijn ogen was al niet beter. Zwarte mascara vlekken bedorven mijn doorgaans zo prachtige blauwe ogen. Vandaag was blijkbaar niet de juiste dag om zijn hoofd op hol te brengen. Teleurgesteld droop ik af en dacht: ‘ik krijg hem nog wel’.