Tieners zijn het zilt der aarde

Ik had mezelf weer eens in een precaire situatie gekregen. Enkele minuten geleden had het nog hemels aangevoeld, mijn naakte lichaam in het zilte water en geen wolkje aan de lucht. Samen met mijn zonnebadende vrouw, hadden we ons deze naakte luxe durven veroorloven, daarbij vertrouwend op de vermoede privacy van het verlaten strandje.

Vanuit het water zag ik hen aankomen, de groep giechelende tienermeiden uit ons vakantiedorp, al bijna twee weken eropuit onze rust te verstoren. Het koele zeewater langs mijn blote lichaam begon ineens vervelend aan te voelen. Ik kon moeilijk nog uren blijven dobberen totdat die meiden, slettebakken dat het waren, weer zouden vertrekken. Aan de andere kant: hoe zou ik mij hierna nog kunnen vertonen als ik de meters strand naar mijn handdoek poedelnaakt zou overbruggen?

De laatste strohalm, dat mijn vrouw mijn zwembroek zou komen brengen, glipte weldra uit mijn handen. Ze had inmiddels haar broekje aangedaan en zich neergevlijd op haar strandlaken om zich te wagen aan een schoonheidsslaapje. De lieve schat. Ik raapte wat stenen van de bodem. Met een gemikte worp zou een steen voldoende zijn om haar vlug te wekken.