"Schuurspons! Schuurspons!" riep Jim. Waldemar vond dit wel een goed idee en pakte de schuurspons erbij om daar de al roodgloeiende anus en ballen van Jim mee te bewerken.
Later zouden ze hier, onder het genot van een biertje, smakelijk om lachen. Jim zag ook wel in dat schuurspons niet zo'n goed gekozen stopwoord was en nam Waldemar niets meer kwalijk. "Nog geluk dat je geen vaatwasmachine zei, dan was ik vast door mijn rug gegaan." grapte Waldemar. Waarna beide mannen in lachen uitbarsten.
Op het moment van schuren was Jim iets minder goedgemutst. Hij riep te schelden, te tieren en te vloeken. Maar wie zou dat niet doen als een vadsig kereltje je anus tot bloedens toe met een schuurspons bewerkt.
Uit: "Bloedende Liefde" door Nonkelberg, Arnhem, in 1998 uitgegeven door De Stalagtiet.
Ik moest even een traantje wegpinken zo geëmotioneerd was ik door het commentaar van de heer De Waal. Dat iemand mijn stuk waardeert is nog tot daaraan toe, maar dat hij zo ver gaat mijn stijl te emuleren om zijn waardering uit te spreken, dat is de hoop van iedere schrijver. Bedankt.