Na zijn betoog, waarin hij veelvuldig refereerde aan zogenaamde ‘common sense’ ideeën, keek hij de aanwezige topmanagers indringend aan. Vanaf het eind van de lange vergadertafel hoorde hij zacht geklap en hij fantaseerde hoe dit zich zou doorzetten en ontwikkelen tot een staande ovatie. In zijn hoofd voelde hij zich de koning te rijk en zag hij zijn carrière floreren als nooit tevoren. Het was echter maar het half debiele zoontje van de baas. Die met zijn geklap liep weten, andermaal in zijn broek te hebben gescheten.
Uit: "Devaluatie" door Nonkelberg, Arnhem, in 1992 uitgegeven door Het Glazen Plafond.
I knew it!