Hoogpolig tapijt

Ik zat rustig van een biertje te genieten toen een vrouwelijk schepsel mijn positie naderde en mij aansprak met een welgemeend “hallo”. Ze zag er goed uit en ik vroeg mij dan ook af waarom dit vrouwtje had besloten om mij te benaderen. Om een antwoord op die vraag te krijgen besloot ik haar lokroep te beantwoorden.
“Goedenavond, schoon schepsel, waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Je ziet er best goed uit, maar waarom doe je dan toch witte sokken aan?”
Ik zuchtte.
“Het zou pas echt erg zijn als ik mij door de behoefte van vrouwen om zich met triviale zaken bezig te houden zou laten leiden. Ik doe dat dan ook niet en u zou zich moeten schamen dat u mij daarop aanspreekt, maar ik begrijp dat uw beperkte intellectuele vermogens dat niet toelaten. Waar u overigens het gore lef vandaan haalt om mij met zoiets te storen terwijl ik rustig een biertje aan het consumeren ben en mij op de koop toe ook nog eens tutoyerend durft toe te spreken is míj dan weer een raadsel. U moge dan ook van geluk spreken dat ik vandaag niet in een geweldadige bui ben anders had ik deze wereld graag van u verlost.”
“Eh…”
Het kutwijf stond met haar bek vol tanden.
“Als u verder niets boeiends te melden heeft, zou ik u willen verzoeken mij en mijn lezers verder met rust te laten. U kunt er prat op gaan dat ik dankzij u vast wel weer commentaar zal krijgen op de manier waarop ik vrouwen beschrijf. U bent een schande voor het menselijke ras en als uw borstpartij niet zo nadrukkelijk aanwezig was had ik u nooit vergeven. Doch geef ik u nu de kans om uit mijn blikveld te verdwijnen. En waagt u het niet om achteraf te komen klagen dat ik u of uw soortgenoten in mijn boek tekort doe.”
Terwijl zij verbouwereerd afdroop nam ik gulzig nog een slok van mijn Hertog Jan.