Taats sloeg een borrel achterover, op het slaan van de klok. Zelf, groen als gras als ik was, deed ik om één uur het zelfde, me niet beseffend dat Taats al een uur eerder begonnen was.

Toen hij het verkeersbord met 'Pas op! Spelende kinderen' zag, las hij het in zijn hoofd zoals hij het wilde: 'Pas op, spelende kinderen!' (en hij gniffelde erbij). Hij had er graag een paar luid claxonnerend doodgereden, maar helaas was het elf uur 's avonds.

'We moeten dit op een IDUL-server toch kunnen behappen?' 'Nee, dat denk ik niet. Op die manier kom je niet tot maatwerk. Het streven is om te komen tot een equal input/output management.'

'Maar dan moet je gelijk overstappen op een SQL-based, of beter nog WEB-based applicatie!' 'Tuurlijk, maar leidt dat tot een win-win situatie? Want de markt wil een consumer-directed hands-on interface!' 'Je hebt zo gelijk! Zitten we op het zelfde project?'

Ik stond erbij, had koffie gehaald en concludeerde alleen dat de diverse congresgroepen niet geheel gescheiden bleven. Zat ik zelf wel in de goede zaal?

Net voor sluitingstijd wist ik de bibliotheek binnen te glippen. Ik wist dat, indien nog beschikbaar, de nieuwste 'hit' voor enkele weken de mijne zou zijn.

Het entreegeld was betaald, de formulieren ingevuld. Niets stond het lezen van 'Wel zo netjes' nog in de weg.

En toen kwam de uitleenbalie. Normaal voorzien van welwillende brave vrijwilligers, nu het domein van een ID-baan met snor.

Soepel bood ik het boek aan, handen gingen met het boek naar de scan-laser, *piep* en toen brak de hel los.

Eh waarom? Omdat die ID'er zei "Er gebeurt niets, er zit geen grap of boodschap in en het is niet interessant geschreven!"

Cosima zocht ondertussen naar een prent die haar grootmoeder had laten maken naar aanleiding van koningin Victoria’s overlijden. De daartoe bestemde lijst lag al enige tijd op zijn bestemming te wachten. Grootmoeder had nog aan Victoria’s hof gediend en daar de manieren opgedaan die ze later aan haar kleindochter zou doorgeven.

Zaadloos begon hij die maandagochtend. Het weekend had een zware wissel op hem getrokken en hij voelde zich dan ook niet geheel okselfris. Een feit dat Herman, zijn baas, ook gemerkt moest hebben.

'Hier, heb je een schoffel. Ga daar maar even mee in de weer. In jouw toestand krijg ik anders geen strakke oogstlijn.'

Gedwee begon hij de eerste werkdag van zijn uitzendbaan op Kwekerij Van Langen VOF.

Zoals altijd bij het zien van een doodgereden das op een provinciale weg, schoten hem verzen te binnen van de Armeense dichter Peretros Vuraya (1817-1844), verzen zo fragiel, zo breekbaar, zo wonderschoon–zo vulgair ook–dat ze het niet zouden verdragen hier herhaald te worden.

‘O Armenië,’ dacht hij, en starende langs zijn zilveren Renault Mégane naar een strakblauwe West-Friese hemel droomde hij voor even weg naar zijn thuisland. ‘O Armenië, land van mijn vaders, land van besneeuwde bergtoppen en rookspuwende vulkanen, van zwartglanzende meren en zoetgeurende kersenbloesem, land van zompige rijstvelden en uitgestrekte prairies, bakermat van de Renaissance en van mijn eigen leven!’

En uitziend naar verre kusten vergat hij volledig het opengereten karkas van de das die hij van de weg had willen ruimen, alsook de groeiende rij almaar luider toeterende auto’s achter hem. ‘O Armenië, land van mijn vaders, zal ik u ooit nog weerzien in de lente van uw jaren, zoals ik u eens zag met de onbevangen blik van het pas-ontwaakte leven?’

En bevangen door zijn visioen zette hij een voorzichtige stap voorwaarts, een hulpeloze, vergeefse poging zijn reeds vervliegende droom van het verleden binnen te stappen. Onder zijn voeten voelde hij het kraken van botten als het barsten van duizenden glazen.

'Rukkende trekgans! Fappende sjorlans!, wat ben je aan het doen?'
Omdat het de eerste dag van de ontgroening was meende ik nog het lid te mogen complimenteren met zijn allitererende gave. Een vochtige taartpunt in mijn nek werd mijn deel.

'Stront!' 'Of anders sex!', meldde mijn voicemail.
Ja, daar zou ik lezers mee trekken, verzekerde mij de uitgever. Maar de goede man had zijn ogen niet afgehouden van zijn iPad tijdens mijn salespitch.

Hij leek mij dan ook wat al te 2.0 voor het uitgeversvak en ik verwijderde dan ook snel mijn manuscript van zijn dropbox.

Bij daglicht ging het wel, maar ’s-avonds hadden de stalen van de verfspecialist weinig betekenis, vond Deernis. Toch moesten ze snel de knoop doorhakken, want de volgende week zouden ze een paar weken niet kunnen klussen vanwege verjaardagen en het zou mooi zijn om daarvoor het benedentoilet te grazen te nemen. Maar, bedacht hij, we zitten toch meestal bij kunstlicht te schijten, dus waarom zou je dan niet ook de stalen bij kunstlicht kunnen beoordelen? Daarbij, het ging vooralsnog alleen maar om accenten op de deurpanelen.

Het draagbare licht bracht de gruwelijke trofeeën van de leeuw in beeld.
Lijken in allerlei staten van ontbinding lagen er slordig opeengestapeld aan de muren. Kloeke en minder heldhaftige mannen, vrouwen en zelfs de aller jongste kinderen – ze waren allen duidelijk vol pijn en kwelling gestorven. Gelaatsuitdrukkingen waren bevroren in de lethargie van de dood. Leonidas de Bruut die met de dood had geleefd in zijn leven als worstelaar werd er misselijk van. Hij sloeg dubbel en braakte. Pyralis volgde zijn voorbeeld en werd door de pure beestachtigheid en de opzettelijke wreedheid verpletterd. De weerzinwekkende aanblik beroofden ze bijna van hun zinnen. Hun ogen vertroebelden en voelden zich licht in hun hoofd.
“Protos!” Leonidas veegde met de rug van zijn hand zijn mond af. Hij wees. Pyralis tuurde in de door de fakkel verlichte duisternis en vond Protos. Ze snelde naar hem toe. Ze richtte haar aandacht op hem. Hoop bande even al het andere uit haar hoofd en deed dat ze zich beter voelde. Haar broertje leefde, hoewel zijn leven aan een zijden draadje hing als ze op zijn uiterlijk af mocht gaan.
Net als talloze andere slachtoffers lag deze Nemeaan er als een vod bij. Op zijn zij lag hij met zijn armen in een poel van bloed. Zijn hoofd was lusteloos naar de vloer gekeerd. Meerdere wonden aan zijn rug en hoofd gaven blijk van zijn penibele conditie. Aan zijn voeten kleefde zoveel gestold bloed dat het Pyralis aanscheen dat haar broertje aan zijn benen naar deze plek was gesleept. Op de reutelende ademhaling na, die Leonidas buiten de grot had gehoord, leek hij zo goed als dood. Maar hierbinnen klonk het veel luider en beiden hielden zich vast aan de gedachte dat dit nog niet voorbij hoefde te zijn.

Aanvankelijk vond oom Geert zijn geluk bij een nogal juveniel hockeysnolletje; in haar ogen was medelijden noch minachting, en zodoende kon hij zijn tragische verhaal aan haar kwijt, terwijl hij genoot van haar slanke jonge benen boven die dikke lange sportsokken. Toen die relatie uiteindelijk op niets uitliep (haar ouders werden achterdochtig), zocht oom Geert zijn heil in de sportschool en verschalkte de eerste de beste minderjarige die met wollen beenwarmers de fitnesszaal betrad.

'Een potentieelonderzoek of een kwaliteitenassesment, wat kan ik voor je doen?'
'Nou, zoals ik al eerder meldde, ik heb geen flauw idee, laat staan dat ik nu een doorwrochte keuze kan maken...'
'Toch proef ik weerstand, zit je wel in je kracht?'
Merk de kracht van mijn Browning '35 HP, bitch! dacht ik wat opstandig maar antwoordde bereidwillig 'ik sta er erg open in...'

Gelaten aanschouwde Paula de plas bloed, verscheurde kleding en de versplinterde blindenstok in de overdekte trainingsruimte van het KNGF. In de verte hoorde ze het geluid van de traumahelikopter die met de zwaargewonde blinde op weg was naar het ziekenhuis.
Met een zucht concludeerde de hondentrainster dat haar project om hyena's op te leiden tot geleidehond tot mislukken gedoemd was.

Nooit en te nimmer zou hij zijn zaad op de rotsen laten kletteren. Enige ruimte ten aanzien van deze weddenschap nam Onan wel door een termijn van dertig jaar af te spreken.
Nooit zou hij, tegen zulke lage rente, zijn zaad verspillen.

Zo laat in de avond had hij moeite met het toetsenbord. Slecht taalgebruik, of enig gevoel daarvoor, bleek na een bezoek aan de #Maaskant-film ook besmettelijk te zijn. KUTTTT!

Uiterlijk zelfverzekerd, maar innerlijk toch enigszins nerveus, zette Lodewijk-Jan zijn pleidooi in. Dit was zijn eerste zaak als beginnend strafrechtadvocaat en hem was door het kantoor de eer ten deel gevallen om de oude pastoor Eikelmans bij te staan in het strafproces.
" Edelachtbare, mevrouw de officier. Mijn cliënt was na de mis op weg naar huis, toen hij op de weg een zieke en verzwakte kikker aantrof".
"Mijn cliënt heeft vervolgens de kikker opgepakt en deze meegenomen naar zijn huis".
"Daar aangekomen heeft mijn cliënt zich liefdevol over de kikker ontfermd: hij heeft de kikker in bad gedaan, hem afgedroogd, ingesmeerd met welriekende bodylotion, de kikker teder gestreeld en hem de heerlijkste spijzen voorgeschoteld."
"Vervolgens heeft mijn cliënt de kikker opgetild en naar bed gedragen."
"In bed heeft mijn cliënt de kikker een tedere nachtkus op de mond gegeven, waarna de kikker plotsklaps veranderde in de elfjarige jongen die mijn cliënt door deze strafaanklacht zo schandalig onheus heeft bejegend".

Zijn moeder begon voor hem in gedachten als een slinky te worden: zinloos en nutteloos, maar ze zou toch een glimlach op zijn gezicht toveren wanneer hij haar van de trap zou duwen.

Nadat ik mijn zeventiende sigaret van die avond had uitgedrukt en intens van een allerlaatste slok van de Montepulciano uit 1983 had genoten, nam ik plaats in de met velours bekleedde korenbloemblauwe fauteuil, welke zo'n drieëntwintig procent van de oppervlakte van mijn studentenkamer behelsde. Vervolgens wurmde ik behendig mijn vingers door de spleet tussen rugleuning en zitvlak en haalde in één vloeiende beweging mijn favoriete pornografische tijdschrift tevoorschijn.

Rustig liet ik mijn broek langs mijn dijbenen omlaag glijden en nam een comfortabele positie in. Ik sloeg het tijdschrift open op mijn meest bekeken favoriete pagina nummer drie en besloot de tedere kopjes waarmee mijn lid mij iets duidelijk probeerde te maken weldra van repliek te dienen middels een agressieve masturbatiesessie. Vliegensvlug nam ik mijn gladius uit de schede en beroerde deze met de passie en strijdlust van een Romeins legionair tijdens de veldslag bij Aqua Sextiae tegen de Cimbren en de Teutonen.

Ferm wierp ik het tijdschrift op de grond, sloot mijn ogen en fantaseerde mijn eigen veldslag. De Cimbren en Teutonen verruilde ik voor de tweeëntwintigjarige Beierse studente, Raimunde van de bewuste pagina nummer drie en ik besloot haar te verdertigvoudigen. Tegen hen trok ik ten strijde en overwon in slechts zevenenveertig seconden.

Het was juist die periode, in welke wij, mijn kameraden-collegae en ik, onze gevangenen sporten lieten beoefenen ter eigen vermaak. Niet in de eerste plaats om toe te kijken hoe zij elkaar afslachtten of hoe zij blunderden, maar bovenal om ludieke woordgrapjes te kunnen maken. Want spelen met taal deden wij in die dagen al. Zo herinnerde Kurt-Eberhardt mij die gure winteravond aan de bokswedstrijd die wij in '41 organiseerden tussen de 28-jarige amateurkampioen Yechezkel en de 11-jarige uitgehongerde Simcha. Terwijl Yechezkel zich opmaakte voor zijn eerste rechtse, schreeuwde kameraad-collega Gerdt: "Kom op, Yechezkel! Dit is besneden koek voor jou!" We bulderden van het lachen en verlieten onze geïmproviseerde boks-arena. Dagenlang hadden wij schik om de taalgrap en bekommerden ons niet om de afloop van de bokswedstrijd an sich.

Nu was het die bewuste gure winteravond in 1944. Ik had zojuist Friese doorlopers aan de voeten van de 6-jarige Leib gebonden. Eigenhandig duwde ik hem het ijs op. Hij wankelde, schaatste zijn eerste vijf meter en kwam ten val. Ik hoorde Bernt roepen: "Dat is nog eens goed besneden ten ijs komen!" We bulderen wederom, lieten Leib voor wat hij was en besloten huilend van het lachen een schnaps te drinken in de dichtstbijzijnde kroeg. Daar zou ik Adelhilde voor het eerst ontmoeten. Een onstuimige nacht, welke een keerpunt in mijn leven zou betekenen, werd mijn deel.

Dankzij het succes van de Partij voor de Dieren en haar onevenredige invloed op de maatschappij, moesten de Vier Ruiters van de Apocalyps onder dwang te voet gaan en werden zodoende de Vier Voetgangers van de Apocalyps. En dat, laten we eerlijk wezen, zag er toch een stuk lulliger uit.

Onder een krakend geluid en een heldere flits stapte ik terug in de 21e eeuw nadat ik zojuist mijn aandeel had geleverd in het verslaan van de Gemaskerde Brigade.

Als een kind zo blij liep ik met het digitale zakmes naar de toonbank van de elektronicazaak en riep verheugd:
“Die wil ik!”
Gekleed in een witte stoffen jas stond daar een kalende bebaarde man achter op wie de tijd geen grip leek te hebben. Onderwijl hij bezig was de nieuwste smartphone voor mij in te pakken, wierp hij mij een blik toe van een dolgelukkige 65-plusser die aan een riant pensioen kon beginnen. Het was bijna alsof hij wilde zeggen:
“Dit had ik veel eerder moeten doen.”

Naast mij verscheen een al even tijdloos figuurtje met in één hand een eenvoudige lappen pop en een rood strikje in haar eigen opgestoken haar. Ze trakteerde ons op een wel hele vette knipoog.

Nadat Hermelien Griffel zich ontkleed had stapte ze het bad in. De geur van lavendel vulde haar neusgaten en een ogenblik later liet ze zich wegzakken in het weldadig warme water. Ze pakte een stuk zeep en begon langzaam haar lelieblanke lijf in te zepen.
Vanaf een korte afstand sloeg Harry Potter het tafereel gade vanonder zijn onzichtbaarheidsmantel.
"Best handig om tovenaarsleerling te zijn" hijgde Harry zacht en met een rood hoofd van opwinding klemde hij beide handen om zijn toverstaf.

"En daarmee is deze spreekbeurt over 'Twilight' afgelopen. Zijn er nog vragen?"

De klas bleef stil. Na enkele seconden van niets anders dan vragend rondkijken besloot Eddy zijn vinger op te steken. Je zag Thuy opgewekt opkijken toen bleek dat er in elk geval één persoon een vraag had.
"Ja, Eddy..."
"Wat gebeurt er in Twilight als Bella ongesteld is?"

Die avond bleek tot overmaat van ramp zijn ex-vriendin Renee zich ook op te houden in De Dolle Griet. Ze had Hein nog niet opgemerkt, zodat hij ongemerkt kon volgen hoe ze door het café van tafel naar tafel struinde, smekend om een sigaret, een vuurtje of aandacht. Ze zag er niet uit. Ze was in de vijf jaar dat Hein haar niet had gezien zeker acht jaar ouder geworden, en de manier hoe ze zich had opgemaakt paste bij iemand die twintig jaar jonger was. Hein had nog net de tijd om Linda, zijn blind date voor die avond, te waarschuwen, voordat Renee hem opmerkte en waggelend (door de te hoge hakken en de shots Goldstrike) op hem afliep.

"Heeeeeeeeeeeeeey!" was haar veel te enthousiaste begroeting. Ze was blijkbaar vergeten hoe tegenovergesteld amicaal hun afscheid was geweest, vijf jaar geleden.
"Dag Renee" was Heins koele antwoord. Renee schoof ongevraagd aan en keek Hein indringend aan, wachtend tot hij wellicht een blij gesprek zou beginnen, vol vragen over hoe het met haar ging en opmerkingen over dat ze er goed uitzag. Zij zou dan uiteraard uitgebreid hebben verteld over dat ze zich goed voelde en dat ze het prima redde in haar eentje. Dat gesprek kwam er niet.

Renee begon zelf maar: "Wel wel, na al die jaren lijkt het erop dat de verloren zoon is teruggekeerd."
- "Is dat zo?"
- "Ja, ik heb nog wel eens aan je vrienden van toen gevraagd hoe het met je ging, maar zij zagen je ook nooit meer. Kan ik ze ook niet kwalijk nemen. Maar goed, waar heb je gezeten, de Bermudadriehoek? Het leek wel of je van de aardbodem was verdwenen! Je hebt zeker helemaal geen sociaal leven meer?
- "Dat valt gelukkig reuze mee. En grappig dat juist jij, die hier als een aandachtshoer door het café drentelt, de Bermudadriehoek en sociaal leven in een zin moet noemen. De Bermudadriehoek en jouw sociale leven zijn namelijk hetzelfde: complete mysteries en verstoken van leven. En nou oprotten!"