Ondanks de ontberingen van het oorlogsjaar 1944 bleef Koos gewoon doorwerken in de houtzagerij. De lunchpauze was een droevige vertoning. Hier en daar kwam een stukje tulpebol of een korst oud brood tevoorschijn, maar het overgrote deel van zijn collega's had domweg niets te eten bij zich. Koos lukte het echter om elke dag met een goedgevulde lunchtrommel zijn opwachting te maken. Ook deze middag opende hij wederom opzichtig zijn lunchtrommel. Hij pakte de dik belegde en dik gesneden boterham en keek wat zijn vrouw deze morgen weer voor hem had klaargemaakt. "Gadverdamme, weer spek" mompelde Koos. Een paar dozijn holle ogen keken hem zwijgend aan. Achter hem begon iemand zachtjes te huilen.
Uit: "Hongerwinter 1944: het viel om den drommel niet mee. " door P. van Doorn Holstein, Gelsenkirchen BRD, in 1996 uitgegeven door Uitgeverij NIOD, Amsterdam.
Eens! Moet omhoog getild worden,
over de rand van de vuilnisbak heen, opdat e.e.a. erin gedeponeerd kan worden.
Odi profanum vulgus @ arceo