Studentenkronieken bij daglicht

Van alle studentenbaantjes die Anouk tot nu toe gehad had was dat baantje bij de Thuiszorg toch een van de leukste. Het laatste halfjaar toog ze één middag per week naar mevrouw Hofmeier, een fragiele, oude vrouw van negenentachtig.
Het werk stelde niet veel voor: een beetje stofzuigen, de was doen, boodschappen halen. En natuurlijk veel thee drinken, waarbij steevast het grote vergeelde fotoalbum op tafel kwam, waarin de oude dame haar hele leven in zwart-wit en een enkele kleurenafbeelding bijeen had gebracht. Anouk kon de verhalen over haar overleden man en haar reeds lang geleden geemigreerde zoon wel dromen. Maar toch luisterde ze steeds weer beleefd naar alle verhalen en herinneringen die tijdens de theepauze steevast naar boven kwamen.
Mevrouw Hofmeier was erg gesteld op Anouk geraakt en aan het einde van de middag pakte ze met haar oude, broze handen het gelaat van Anouk om haar een welgemeende kus op haar wang te geven. Deze keer was het afscheid emotioneler dan voorheen. Anouk had aangegeven dat ze drie weken met haar jaarclubgenootjes op skivakantie zou gaan in de Franse Alpen. Een traan liep over het gelaat van de oude dame. Maar Anouk verzekerde haar dat ze haar een mooie kaart zou sturen en na de vakantie weer terug zou komen om bij haar in huis te werken. Toen ze de kille, herfstachtige namiddag weer instapte bleef mevrouw Hofmeier haar vanuit de deuropening net zo lang nazwaaien tot ze uit het zicht was verdwenen.
Anouk keek erg uit naar de skivakantie met haar jaarclubgenootjes. Ze had zich wel een beetje zorgen gemaakt. Drie weken met de jaarclub skiën, apres skiën, shoppen. Eigenlijk had ze daar helemaal geen geld voor.
Maar haar bijbaantje bij de Thuiszorg had toch nog wat geld opgeleverd. En natuurlijk had ze de indirecte bijdrage van mevrouw Hofmeier, in de vorm van een kostbare antieke broche die Anouk die middag in een onbewaakt ogenblik uit het juwelenkistje had gepikt. "Die ouwe vleermuis heeft er op die leeftijd toch niets meer aan" dacht Anouk tevreden terwijl ze in de zak van haar winterjas het kostbare juweel door haar vingers liet glijden.
Zelfverzekerd liep ze vlak voor sluitingstijd de juwelierszaak binnen, legde de broche nonchalant op de toonbank en sprak tegen de juwelier: "Ik heb hier een erfstuk van mijn overleden grootmoeder. Het is een kostbaar familiestuk waar ik een grote emotionele band mee heb. En u kunt wat mij betreft deze emotionele band met een mooi bod verbreken".