Lijst van auteurs

Goliath Uytenheugte kwam in 1980 ter wereld als buitenechtelijke zoon van een Nederlandse baron in ballingschap en zijn Oekraïense huishoudster. Zijn moeder overleed tijdens de geboorte, waarvoor zijn vader altijd dankbaar is geweest. Goliath groeide in een gegoed milieu op, maar kreeg zijn feitelijke opvoeding van Helga en Helena, de twee nieuwe huishoudsters. Goliaths verstoorde paradigma vindt hier zijn oorsprong, niet alleen doordat hij zijn vader nauwelijks zag, ook door de openlijk lesbische relatie van de twee huishoudsters wist Goliath geen houding te geven aan geest en geweten.

Jaren van sociale isolatie lieten diepe sporen na in de opgroeiende Uytenheugte. Enige positieve maatschappelijke vorming vond hij in de filosofieclub van zijn middelbare school, maar daar werd hij permanent verbannen na zijn roemruchte lezing getiteld 'De anale fixatie van Baruch Spinoza'.

Op zijn zeventiende ging Uytenheugte studeren in Nederland, waarbij hij een haat-liefdeverhouding ontwikkelde voor het Gronings-Drentse veengebied. De troosteloze landschappen alsmede het overmatig alcoholmisbruik en gebrekkige sociale vaardigheden van de locals, maakten dat Goliath aan zijn eerste opus begon. Het werd een werk vol introspectie en diepe psychologische inzichten, waarin Goliath zich van zijn donkerste zelf liet zien. Helaas is het handgeschreven boek nooit uitgebracht, daar Goliath regelmatig over het boek braakte van walging bij het doorlezen voordat hij het naar de uitgever zou sturen.

De schrijver in hem was echter geboren en Goliath mag dan ook met verve genoemd worden als de oprichter van de Literaire Excessen-beweging. Literaire Excessen is een postmoderne maatschappijkritische stroming die befaamde auteurs als Stanislav de Jong en Margrietha Pijbek aan zich wist te binden. Goliath Uytenheugte zelf tracht tussen het schrijven door van de absint te blijven, maar staat nog altijd fier overeind als ongekroonde koning van het Literaire Onfatsoen.

"Uytenheugte is de vleesgeworden zwarte bladzijde uit de Nederlandse literaire geschiedenis." - De Socialistische Courant

"Het corpus Uytenheugtum bestaat slechts uit toonbeelden van wansmaak, onfatsoen en frustraties. Elk nieuw boek van zijn hand is een ware marteling voor elke boekrecensent." - De Bodegraafse Bode

"Hemeltergend. Zoveel verontrustend gezanik mag niet onbestraft blijven...Iemand die zoveel ziekelijke rotzooi publiceert, heeft duidelijk heel veel issues en hoort in een gesticht thuis." - Wereldzaken

"Uytenheugte moet dood!" - De Friesche Koerier

"Telken male weer probeer ik Uytenheugte, maar hij brengt het niet thuis. Hij blijft steken in zijn goede bedoelingen en stijgt niet uit boven zichzelf. Min één." - Dolf de Waal

P. van Doorn Holstein (1943) is schrijver en dichter. In 1964 debuteerde hij met de bundel 'Een gele morgen'. Bij het grote publiek heeft hij literaire bekendheid gekregen met o.a. 'Even slikken' (1977), 'Anna's schildpad' (1986) en 'Bittere bladeren' (1999). P. van Doorn Holstein is gehuwd, heeft 5 kinderen en woont sinds de jaren tachtig in het Ruhrgebied.

In de herfst van 1927 zag Horatio het levenslicht in het pittoresque Hardinxveld-Giessendam. In deze plaats woonde hij tot zijn 24e bij zijn ouders. Toen zijn moeder hem geen borstvoeding meer wilde geven, ging hij op kamers in Hillegom. Hier kwam hij in contact met de redactie van de plaatselijke krant, alwaar hij zijn eerste ervaringen met de pen opdeed. Na zijn eerste sexuele ervaring in maart 1956, was hij zo in euforie dat hij besloot tot een boek. Het autobiografische "maar nu genoeg over mij; hoe is het met jou?" flopte, maar Horatio had zijn passie gevonden. Na nog een drietal onsuccesvolle werken, papte hij aan met Mirthe Dekker, de dochter van een nationaal bekende boekenwinkelgigant. Via deze weg wist hij zijn boeken toch op de kaart te krijgen en de verkopen stegen. Inmiddels heeft Horatio een bewonderenswaardig oeuvre opgebouwd met topstukken als: "Alzheimer, een ziekte om te onthouden", "Kakken op zolder", "Rulle borsten" en "Dromen met ondertiteling". Horatio is inmiddels aardig aan de leeftijd, maar nog steeds poept hij het ene na het andere boek uit. We gaan nog veel van hem horen!

Gaaf ter wereld gekomen als Keizersnede-kind werd met het doorsnijden van de navelstreng een Alleingang welhaast onvermijdelijk.

Geb. 1937 Manosque (Fr.), geïmmigr. '55, afgestud. '61 (Geschiedenis A'dam), werkz. encyclop. en recl. (o.a. Indonesië). Woont in A'dam. Gehuwd. Geen kat.

Geboren in een Viet Cong-kamp ging hij later op studiereis naar Golgotha.

Over deze man is weinig bekend. Wel weet men dat zijn voornaam met een F begint.

Kort voordat A.M.H. in 1953, tijdens de watersnoodramp die Nederland teisterde, de volledig overspoelde kleuterschool ontgroeide, wees de toenmalige kleuterjuf zijn ouders op Abrahams gave om dingen zo intens levendig te beschrijven alsof het de letters van het papier af kwamen zweven. Helaas heeft hij nooit wat met die gave gedaan. In plaats daarvan heeft hij dode kikkers verzameld en bewaard in een oude schoenendoos onder zijn bed.
Zijn vader zag hem liever de boerderij overnemen zodat hij zelf wat vaker in het buurtcafe kon gaan biljarten.
Zijn moeder mocht zich er nooit mee bemoeien.
Een felle brand, waarschijnlijk aangestoken door A.M.H zelf, zette in 1971 de ouderlijke boederij in lichterlaaie, waarbij zijn enige liefde waar hij ooit intiem mee is geweest, een schaap uit de achterste stal, het leven verloor.
A.M.H. trok naar de grote stad en bewoonde omstreeks 1980 een bovenwoning van een huis aan de zuidkant van de Oostsingel te Delft.
Daar leerde hij schrijven van de plaatselijke dorpsgek en ontwikkelde hij zijn stijl tot een begrip waarop hij mee kon komen met het plaatselijke literaire gilde. ZIjn vindingrijkheid werd alom geprezen. Zijn boeken zijn nooit verkocht...

Na een overweldigende jeugd waarin hij van alle dingen genoot die de wereld te bieden heeft, realiseerde hij zich op een gegeven moment dat de wereld eigenlijk niet zoveel te bieden heeft. Na een serie zware depressies, die hem en zijn geliefden duur kwamen te staan, vondt hij troost in alcohol. Dag in dag uit nam hij weer het besluit veel te drinken en sommigen zagen hem dan ook als een alcoholist, hijzelf inbegrepen. Doch droeg hij deze benaming vol trots en lachtte hij een ieder uit die hem erop aansprak. Deze periode bleek echter ook zijn meest lucratieve, maar iedereen om hem heen wist dat dit nooit lang goed kon gaan. Zij bleken gelijk te hebben en na zes maanden hing hij zijn alcoholprobleem aan de wilgen. Nog steeds wordt dit door zijn vele fans betreurt, want zijn werk is sindsdien snel bergafwaarts gegaan. Er zijn zelfs geruchten die impliceren dat hij zichzelf ook aan de wilgen heeft gehangen, doch dit blijft hij stellig ontkennnen.

Na een bejubeld symposium, omtrent de ruwe totstandkoming van het Neerlands schrift der jongeheren, te zeddam. Werd D. Achau gezien als Nederlands trots in banger dagen, gezonden uit de spelonken van Utrecht om U en Uw kinderen te voorzien van strenge doch eerlijke "voor-het-slapen-gaan" verhaaltjes.

Op dertien augustus 1914 werd Theobald Johannes Waldheim, als zoon van een boer, in Posen (red. tegenwoordig Poznan, Polen) geboren. Zijn Nederlandse moeder besloot samen met de jonge Theobald, na het overlijden van diens vader, in 1918 te verhuizen naar Paterswolde. Een streng christelijke opvoeding werd zijn deel. Deze moeilijke periode, waarin de schrijver een fetisjisme voor dode dieren en een fascinatie voor het fascisme ontwikkelde, wordt beschreven in het deels autobiografische
Nonnen in Paterswolde van zijn hand. Na diverse omschakelingen tussen de studies Rechten, filosofie, Literatuur en Geneeskunde, meldde de ambitieloze Waldheim zich in 1941 aan voor Hitler's Sturmabteilung. Na een korte stormcarrière, waarin hij het schopte tot Oberscharführer, diende Waldheim in 1943 zijn ontslag in vanwege, naar hij jaren later zou verklaren, "Het nichterige imago dat 9 jaar na het fusilleren van de homoseksuele SA-leider Ernst Röhm, aan deze stormtroepen bleef kleven". Waldheim vond na herhaaldelijk falen in zijn universitaire studies en dat van zijn beoogde militaire loopbaan in 1944 troost in het formeren van een eigen eenkoppige burgermilitie tegen zowel de fascisten als de geallieerden. In 1945, na de bevrijding van Berlijn, zetten de Russen hem gevangen in kamp Vologoda. Hier besloot Waldheim te beginnen met een schrijverscarrière. Zijn werken werden bijna allemaal betiteld als "klassieker in wording", maar zouden allemaal geenszins aan dit verwachtingspatroon voldoen. Zelfs zijn karakteristieke levensstijl, "Ik verhuis iedere drie maanden om ideeën op te doen", heeft hem nooit van goede inspiratie kunnen voorzien. Tot op heden leeft Waldheim een eenzaam bestaan en zwerft door Europa. "Maar", verklaarde Waldheim onlangs in een interview in een Sloveens tijdschrift, "dikwijls ver weg, blijft Posen, mijn 'heimat', immer dichtbij".

Pastor Leeuwens werd geboren in 1923 te Utrecht. Het beroep van pastor beoefent hij al sinds zijn 18e jaar. Hiermee was hij een van de jongste pastors van die tijd. De ideëen van Pastor Leeuwens waren meer dan eens in conflict met de denkbeelden van andere geloofpredikers in zijn kringen. Pastor Leeuwens is het meest bekend van de website http://www.pastor.nl, het weblog waarop hij zijn persoonlijke visie op de wereld uit. Maar ook http://www.interkerkelijk-pastor.nl/ wordt veel bezocht. Deze site is er voor iedereen die behoefte heeft aan een gesprek, het maakt niet uit wie of wat je bent. Pastor Leeuwens probeert een luisterend oor te bieden. Hij is er voor jou, kom vrijmoedig binnen. Zonder enige verplichting en/of bedenken kan je hier even tot rust komen. Je kunt dit anoniem doen, Pastor Leeuwens waarborgt dat gesprekken en emailberichten niet in handen van derden komen en zal er vertrouwelijk mee omgaan, zoals van hem verwacht mag worden.
Pastor Leeuwens is ook huisschrijver van de website http://www.ornor.com, een website voor taalmisbruikers.
Een belangrijk wetenschappelijk artikel dat Pastor Leeuwens heeft geproduceerd heet: De pastor(ant) als theoloog:
De theologische kwaliteit van het pastorale gesprek.
Dit artikel is hier te vinden:
http://www.ruardganzevoort.nl/a00pasth.htm

Op een onbestemd moment op een niet nader bepaalde dag, werd de moeder van DeQuadsteniet ongewenst bezwangerd door de lokale dominee. Helaas werd zij door de gemeenschap verstoten, dat is nu eenmaal het lot wat onreine tyfushoeren te wachten staat.

De geboorte van DeQuadsteniet was helaas wereldnieuws, daar het niet eerder was voorgekomen dat een zevenjarig meisje een zoon met een baard had gebaard. Zijn oma keek verliefd in zijn ogen en sprak de legendarische woorden; "ook al doet mijn hoerendochter mij veel verdriet, mijn kleinzoon is de kwaadste niet."

Die zin combineerde hij met zijn voorliefde voor quads en vlak na zijn geboorte emigreerde hij naar een ver buitenland om op onbestemde momenten op niet nader bepaalde dagen verwoed literatuur te produceren. Mits hij het niet te druk heeft met quad-races tegen de plaatselijke bevolking.

W. John Willemsen: Levensjunkie.

Sedert zijn geboorte op 28 december 1939 te Musselkanaal, koestert W. John Willemsen (Wijnand Johannes Willemsen) een zekere drang om de dingen moeilijker te maken dan zij doorgaans daadwerkelijk blijken te zijn. Het feit dat dit al vroeg in zijn leven aan het licht komt, legt zijn landbouwende ouders geen windeieren. De kleine W. John wordt dan ook al snel "de clown" van het gezin en het duurt niet lang voordat de kennis over zijn ongegeneerde, ongepaste en bovenal hilarisch ogende gedrag zich ook buiten de muren van huize Willemsen uitbreidt, naar het plaatselijk buurthuis.
Op school blijk W. John echter een geheel verschillend persoon te zijn en menigeen heeft zich dan ook al afgevraagd of zijn vroege-jeugd perikelen niet deels aan zijn relatief onbeletterde ouders en het gespannen doch van alcohol doordrongen klimaat te Musselkanaal te wijten zijn. Nadat hij cum-laude de locale gereformeerde basisschool af weet te ronden meldt hij zich aan bij de vrijwillige brandweer, om niet veel later vanwege zijn geringe postuur en te wensen overlatende leeftijd afgewezen te worden. Ontredderd en teleurgesteld in de wereld, het leven en bovenal het christendom, besluit W. John op zijn 12e levensjaar zijn spullen te pakken en naar zijn oom in Groningen te verhuizen om aldaar aan een vrije middelbare school zijn academische ontwikkeling voort te zetten. Hier blijkt al snel dat W. John grote talenten heeft op de natuurwetenschappelijke gebieden en zijn docenten van toen spreken dan ook van "een doodzonde dat het zo met die knul heeft af moeten lopen", want mede door zijn hoge cijfers voor Biologie en Scheikunde besluit W. John, recalcitrant als hij is, na het afronden van zijn middelbare school het leerproces te laten voor wat het is om straatschuimer in hart-en-nieren te worden. Hoewel de meningen -met name die van W. John zelf- hierover verdeeld zijn was deze fase in zijn leven cruciaal voor de ontwikkeling van zijn literaire carriëre.
Al snel blijkt echter dat de beregende straten van Groningen, de drank, de liefde en de LSD weliswaar garant staan voor "vadsige pret," zoals W. John het altijd genoemd heeft, toch heeft hij het gevoel dat "er meer moet zijn." Enkele jaren later besluit hij dan ook zijn in de loop der jaren verzamelde notities en ervaringen te bundelen in zijn debuut "Memoires van een straatschuimer", direct een daverend succes dat hem ook financieel gezien een flink voordeel oplevert. Van deze opbrengsten besluit hij een camper te kopen alwaarmee hij tot op heden stad en land afreist om inspiratie op te doen en de locale bevolking met zijn komst te verblijden. Kenners van zijn werk zullen de gevolgen hiervan in zijn bloemrijke oeuvre terugvinden in onderandere zijn epos uit 1956: "Het festijn achter de horizon. Een theologische vlucht in de duistere spelonken der mensenlevens." en "De teloorgang van de ziel. Een epische vertelling in 29 delen."