Lijst van auteurs

Goliath Uytenheugte kwam in 1980 ter wereld als buitenechtelijke zoon van een Nederlandse baron in ballingschap en zijn Oekraïense huishoudster. Zijn moeder overleed tijdens de geboorte, waarvoor zijn vader altijd dankbaar is geweest. Goliath groeide in een gegoed milieu op, maar kreeg zijn feitelijke opvoeding van Helga en Helena, de twee nieuwe huishoudsters. Goliaths verstoorde paradigma vindt hier zijn oorsprong, niet alleen doordat hij zijn vader nauwelijks zag, ook door de openlijk lesbische relatie van de twee huishoudsters wist Goliath geen houding te geven aan geest en geweten.

Jaren van sociale isolatie lieten diepe sporen na in de opgroeiende Uytenheugte. Enige positieve maatschappelijke vorming vond hij in de filosofieclub van zijn middelbare school, maar daar werd hij permanent verbannen na zijn roemruchte lezing getiteld 'De anale fixatie van Baruch Spinoza'.

Op zijn zeventiende ging Uytenheugte studeren in Nederland, waarbij hij een haat-liefdeverhouding ontwikkelde voor het Gronings-Drentse veengebied. De troosteloze landschappen alsmede het overmatig alcoholmisbruik en gebrekkige sociale vaardigheden van de locals, maakten dat Goliath aan zijn eerste opus begon. Het werd een werk vol introspectie en diepe psychologische inzichten, waarin Goliath zich van zijn donkerste zelf liet zien. Helaas is het handgeschreven boek nooit uitgebracht, daar Goliath regelmatig over het boek braakte van walging bij het doorlezen voordat hij het naar de uitgever zou sturen.

De schrijver in hem was echter geboren en Goliath mag dan ook met verve genoemd worden als de oprichter van de Literaire Excessen-beweging. Literaire Excessen is een postmoderne maatschappijkritische stroming die befaamde auteurs als Stanislav de Jong en Margrietha Pijbek aan zich wist te binden. Goliath Uytenheugte zelf tracht tussen het schrijven door van de absint te blijven, maar staat nog altijd fier overeind als ongekroonde koning van het Literaire Onfatsoen.

"Uytenheugte is de vleesgeworden zwarte bladzijde uit de Nederlandse literaire geschiedenis." - De Socialistische Courant

"Het corpus Uytenheugtum bestaat slechts uit toonbeelden van wansmaak, onfatsoen en frustraties. Elk nieuw boek van zijn hand is een ware marteling voor elke boekrecensent." - De Bodegraafse Bode

"Hemeltergend. Zoveel verontrustend gezanik mag niet onbestraft blijven...Iemand die zoveel ziekelijke rotzooi publiceert, heeft duidelijk heel veel issues en hoort in een gesticht thuis." - Wereldzaken

"Uytenheugte moet dood!" - De Friesche Koerier

"Telken male weer probeer ik Uytenheugte, maar hij brengt het niet thuis. Hij blijft steken in zijn goede bedoelingen en stijgt niet uit boven zichzelf. Min één." - Dolf de Waal

Op dertien augustus 1914 werd Theobald Johannes Waldheim, als zoon van een boer, in Posen (red. tegenwoordig Poznan, Polen) geboren. Zijn Nederlandse moeder besloot samen met de jonge Theobald, na het overlijden van diens vader, in 1918 te verhuizen naar Paterswolde. Een streng christelijke opvoeding werd zijn deel. Deze moeilijke periode, waarin de schrijver een fetisjisme voor dode dieren en een fascinatie voor het fascisme ontwikkelde, wordt beschreven in het deels autobiografische
Nonnen in Paterswolde van zijn hand. Na diverse omschakelingen tussen de studies Rechten, filosofie, Literatuur en Geneeskunde, meldde de ambitieloze Waldheim zich in 1941 aan voor Hitler's Sturmabteilung. Na een korte stormcarrière, waarin hij het schopte tot Oberscharführer, diende Waldheim in 1943 zijn ontslag in vanwege, naar hij jaren later zou verklaren, "Het nichterige imago dat 9 jaar na het fusilleren van de homoseksuele SA-leider Ernst Röhm, aan deze stormtroepen bleef kleven". Waldheim vond na herhaaldelijk falen in zijn universitaire studies en dat van zijn beoogde militaire loopbaan in 1944 troost in het formeren van een eigen eenkoppige burgermilitie tegen zowel de fascisten als de geallieerden. In 1945, na de bevrijding van Berlijn, zetten de Russen hem gevangen in kamp Vologoda. Hier besloot Waldheim te beginnen met een schrijverscarrière. Zijn werken werden bijna allemaal betiteld als "klassieker in wording", maar zouden allemaal geenszins aan dit verwachtingspatroon voldoen. Zelfs zijn karakteristieke levensstijl, "Ik verhuis iedere drie maanden om ideeën op te doen", heeft hem nooit van goede inspiratie kunnen voorzien. Tot op heden leeft Waldheim een eenzaam bestaan en zwerft door Europa. "Maar", verklaarde Waldheim onlangs in een interview in een Sloveens tijdschrift, "dikwijls ver weg, blijft Posen, mijn 'heimat', immer dichtbij".

Augustus 2011:
Theobald Waldheim staat sinds enkele maanden onder contract bij Uitgeverij Onania en Vagijn N.V.
Verwacht wordt dat Waldheim's werken vanaf heden door deze uitgeverij gepubliceerd zullen worden.

Gaaf ter wereld gekomen als Keizersnede-kind werd met het doorsnijden van de navelstreng een Alleingang welhaast onvermijdelijk.

Websites: WSNOI - link: http://www.wsnoi.com/
Tycoon Newspaper - link:
http://tycoonnewspaper.wsnoi.com/
Twitter: TycoonNewspaper en Gsorsnoi

Gsorsnoi is de verkorte vorm van Gsor Snoitasilivic Llafo Dog. Een zelfverzonnen nickname die zichzelf verklaart als je deze achterstevoren hardop opleest. Alleen Gsor kun je niet omdraaien. Het is een schuilnaam die ik al gebruik sinds mijn jeugd en vrijwel meteen heb verbonden aan mijn webkrant: de Tycoon Newspaper. Deze weblog, met de uitstraling van een nieuwsblad uit de jaren '40 - '50, vormt mijn eigen Daily Planet in een fictieve stad die ik Gohes City heb gedoopt, een variatie op Gotham City.

Ik ben een groot fan van Steampunk en dystopische steden. Beide beschrijven fictieve samenlevingen met doorgaans negatieve eigenschappen. Deze maatschappijen kennen geen vrijheid, worden gecontroleerd door robots en computers of gaan gebukt onder een voortdurende dreiging. Veel locaties uit Marvel- en DC comics spelen zich af in deze megasteden. Superman's Metropolis is hier zo'n voorbeeld van. In een parallelle universum aan de onze is Gohes City de hoofdstad van Nederland en meteen de grootste stad van de wereld. De meeste van de verhalen die ik schrijf spelen zich af in deze grimmige metropool die bestuurlijk praktisch onbeheersbaar is geworden en daardoor veel ruimte biedt aan criminaliteit. De duistere wraakacties van een sinistere graaf die in het ingeklemde stadswoud woonachtig is, maakt het geheel er niet bijster vrolijker op. Gelukkig is één van zijn experimenten uit zijn laboratorium ontsnapt en heeft de bedoeling de kwade van Graaf Schaurig te stoppen. De Reuze Navelpad, zoals deze ontsnapte labpad heet, wordt in het verhaal 'het Navelpad Mysterie' bijgestaan door enkele merkwaardige verslaggevers van de Tycoon Newspaper: knuffel-Marokkaan Achmed Liën, uitvinder Theo Nologie, horrorschrijver Kornelis Oflook, globetrotter Tinus Icket en een verzetsstrijder die zich kleedt als een heuse ninja. Met het schrijven van het verhaal van de Reuze Navelpad ben ik veel dank verschuldigd aan mijn trouwe bron van inspiratie en grote vriend: Romeo Mazzei. Hij is de man die ooit een anagram durfde te maken van mijn geboortenaam en zo een nieuw fictief karakter creëerde waarop ik het Navelpad Mysterie ben gaan schrijven.

Geb. 1937 Manosque (Fr.), geïmmigr. '55, afgestud. '61 (Geschiedenis A'dam), werkz. encyclop. en recl. (o.a. Indonesië). Woont in A'dam. Gehuwd. Geen kat.

P. van Doorn Holstein (1943) is schrijver en dichter. In 1964 debuteerde hij met de bundel 'Een gele morgen'. Bij het grote publiek heeft hij literaire bekendheid gekregen met o.a. 'Even slikken' (1977), 'Anna's schildpad' (1986) en 'Bittere bladeren' (1999). P. van Doorn Holstein is gehuwd, heeft 5 kinderen en woont sinds de jaren tachtig in het Ruhrgebied.

Geheel in overeenstemming met zijn zeer persoonlijke en tevens onbegrijpelijke levensfilosofie, werkt G.W. van der Weerink al sinds jaar en dag aan een even zinderend als weerzinwekkend oeuvre, dat inmiddels vele geruchtmakende titels van het kaliber van Voorbij de Schaamstreek (1988) en Nee Mijnheer Verwoert (1995) omvat.

Volgt..

Als laatkomer in het toen al gebroken huwelijk van Schelto Uhlenbeek en Claire Stolkhorst had de jonge Arjan het vanaf de eerste minuten van zijn leven niet gemakkelijk. Na de bevalling op 16 november 1981 stak moeder Claire een sigaret op, slaakte een boer en spuwde haar echtgenoot in het gezicht. Na drie hijsen drukte zij de sigaret uit op de fontanel van Arjan.
Ondanks het miserabele huwelijk van de ouders, weigerden ze van elkaar te scheiden, simpelweg om de ander geen plezier te doen. Arjan heeft nooit partij willen kiezen voor één van zijn ouders. Dit heeft erin geresulteerd dat hij op zijn 18e verjaardag besloot om beide achternamen te dragen.
Tot en met zijn twaalde jaar woonde Arjan in Lisserbroek. Aangezien hij door zijn late geboorte en zijn gebrek aan agrarische kennis, binnen de gemeente als een buitenbeentje gezien werd, besloot Arjan vaart te maken met zijn opleiding. Hij ontving dan ook op zestienjarige leeftijd het diploma Gymnasium A en brak hiermee een plaatselijk record. Na dit succes, dat noodgedwongen in zeer intieme kring gevierd werd, schreef Arjan zich in voor een studie Inheemse Talen aan de Universiteit van Harderwijk.
Na afronding van deze studie besloot Arjan zijn leven op een hoger niveau te tillen en pakte het vliegtuig naar India. Toen hij erachter kwam dat hij de taal niet sprak, is hij gevlucht en belandde via een omweg in Heppenheim. Uit talloze ervaringen met diverse plaatselijke creatieven, ontstond de basis voor zijn debuutroman 'Onanatie van een Nazi'.
Hierna volgden publicaties als 'Herman vecht voor zijn huwelijk', 'Een geschiedenis van de Tachtigjarige Oorlog' en 'Bij ons in de Jordaan, vergeten volksverhalen'.
Uhlenbeek-Stolkhorst brengt met regelmaat werk uit onder het pseudoniem Herald Tribune. Mensen als Gustav Fex, H.Fruitvrouw en Guido Wanders behoren tot zijn persoonlijke vriendenkring en komen af en toe terug in zijn werk.
Door de overwegend negatieve reacties op zijn onlangs verschenen bundel 'Feesten' maakt Arjan op dit moment een moeilijke periode door. Hij heeft dan ook voor onbepaalde tijd zijn literaire carrière stopgezet.

P.S. Uhlenbeek-Stolkhorst heeft in overleg met zijn uitgeverij besloten om de laatste twee delen van zijn bundel 'Feesten' gewoon uit te brengen. Hierna zal hij een poging wagen om zich op nieuw werk te concentreren.

Kort voordat A.M.H. in 1953, tijdens de watersnoodramp die Nederland teisterde, de volledig overspoelde kleuterschool ontgroeide, wees de toenmalige kleuterjuf zijn ouders op Abrahams gave om dingen zo intens levendig te beschrijven alsof het de letters van het papier af kwamen zweven. Helaas heeft hij nooit wat met die gave gedaan. In plaats daarvan heeft hij dode kikkers verzameld en bewaard in een oude schoenendoos onder zijn bed.
Zijn vader zag hem liever de boerderij overnemen zodat hij zelf wat vaker in het buurtcafe kon gaan biljarten.
Zijn moeder mocht zich er nooit mee bemoeien.
Een felle brand, waarschijnlijk aangestoken door A.M.H zelf, zette in 1971 de ouderlijke boederij in lichterlaaie, waarbij zijn enige liefde waar hij ooit intiem mee is geweest, een schaap uit de achterste stal, het leven verloor.
A.M.H. trok naar de grote stad en bewoonde omstreeks 1980 een bovenwoning van een huis aan de zuidkant van de Oostsingel te Delft.
Daar leerde hij schrijven van de plaatselijke dorpsgek en ontwikkelde hij zijn stijl tot een begrip waarop hij mee kon komen met het plaatselijke literaire gilde. ZIjn vindingrijkheid werd alom geprezen. Zijn boeken zijn nooit verkocht...

Bestuurslid van 'Vrienden van het Schrijven'. Gepensioneerd.

Pastor Leeuwens werd geboren in 1923 te Utrecht. Het beroep van pastor beoefent hij al sinds zijn 18e jaar. Hiermee was hij een van de jongste pastors van die tijd. De ideëen van Pastor Leeuwens waren meer dan eens in conflict met de denkbeelden van andere geloofpredikers in zijn kringen. Pastor Leeuwens is het meest bekend van de website http://www.pastor.nl, het weblog waarop hij zijn persoonlijke visie op de wereld uit. Maar ook http://www.interkerkelijk-pastor.nl/ wordt veel bezocht. Deze site is er voor iedereen die behoefte heeft aan een gesprek, het maakt niet uit wie of wat je bent. Pastor Leeuwens probeert een luisterend oor te bieden. Hij is er voor jou, kom vrijmoedig binnen. Zonder enige verplichting en/of bedenken kan je hier even tot rust komen. Je kunt dit anoniem doen, Pastor Leeuwens waarborgt dat gesprekken en emailberichten niet in handen van derden komen en zal er vertrouwelijk mee omgaan, zoals van hem verwacht mag worden.
Pastor Leeuwens is ook huisschrijver van de website http://www.ornor.com, een website voor taalmisbruikers.
Een belangrijk wetenschappelijk artikel dat Pastor Leeuwens heeft geproduceerd heet: De pastor(ant) als theoloog:
De theologische kwaliteit van het pastorale gesprek.
Dit artikel is hier te vinden:
http://www.ruardganzevoort.nl/a00pasth.htm

Medio '84 kwam Frits van Bechel tijdens een zeldzame blauwe maan ter wereld. Na afronding van zijn studie Fosilogie, nam hij zich voor om als mastodont te debuteren in het literaire discours. Enig succes is Van Bechel tot zijn dood in 2067 vreemd gebleven.

Na een overweldigende jeugd waarin hij van alle dingen genoot die de wereld te bieden heeft, realiseerde hij zich op een gegeven moment dat de wereld eigenlijk niet zoveel te bieden heeft. Na een serie zware depressies, die hem en zijn geliefden duur kwamen te staan, vondt hij troost in alcohol. Dag in dag uit nam hij weer het besluit veel te drinken en sommigen zagen hem dan ook als een alcoholist, hijzelf inbegrepen. Doch droeg hij deze benaming vol trots en lachtte hij een ieder uit die hem erop aansprak. Deze periode bleek echter ook zijn meest lucratieve, maar iedereen om hem heen wist dat dit nooit lang goed kon gaan. Zij bleken gelijk te hebben en na zes maanden hing hij zijn alcoholprobleem aan de wilgen. Nog steeds wordt dit door zijn vele fans betreurt, want zijn werk is sindsdien snel bergafwaarts gegaan. Er zijn zelfs geruchten die impliceren dat hij zichzelf ook aan de wilgen heeft gehangen, doch dit blijft hij stellig ontkennnen.