Dictatoriale overpeinzingen van een homo

Miel was een moeilijke man, voor zijn omgeving en voor zichzelf. Door zijn familie en vrienden werd hij vaak vergeleken met mannen als Mussulini en Stalin. Een zeer treffende vergelijking, daar Miel ook daadwerkelijk dictator was. In Miels ogen echter waren deze vergelijkingen treffend noch origineel en hij had mensen voor minder laten executeren .
Want zo was hij wel, onze Miel. Een executeur pur sang. Op een regenachtige, treurige, kille herfstdag kon je hem geen groter plezier doen dan met een paar executies. Dat had overigens niets met het weer te maken. Ook op een zonovergoten lentedag kon je Miel zo blij als een kind maken als er weer wat geexecuteerd kon worden.
Maar het blijft toch familie, dacht hij bij zichzelf. Waardoor hij er nog weken mee wachtte alvorens zijn volledige vriendenkring en familie alsnog dood te martelen.
Miel bleef aan de macht vanwege zijn enorme charisma en korte begrijpelijke toespraken die veelal uit slechts één zin bestonden. Tijdens de sinaasappel schaarste kwam hij met een toespraak op nationale tv om het volk moed in te spreken; ”De sinaasappels zijn op, maar we hebben altijd nog citroenen!!” Waarna hij zijn onderlip wat naar beneden krulde, twee duimen omhoogstak en goedkeurend knikte.
Jaren later tijdens zijn proces, reageerde hij op een zelfde manier. Toen hem werd gevraagd of hij inderdaad tienduizend mensen had laten executeren antwoorde hij:”tienduizend drieentwintig, we hebben het hier wel over mensenlevens.” Zijn onderlip krulde omlaag, zijn duimen gingen omhoog en vol vertrouwen knikte hij goedkeurend naar de rechter.
Niemand was ooit zo gelukkig geweest met zijn doodvonnis. Een executeur pur sang, onze Miel.