De seconden kropen voorbij, Nog langzamer en de tijd stond stil. Kwam er dan verdomme nooit een eind aan? Bovendien had je zestig van die verrotte seconden nodig om 1 minuut te maken. En dan weer zestig van de verrotte minuten om een uur bij elkaar te sprokkelen.
Nadat Vink had gehoord dat een mensenleven zevenhonderdduizend uur duurt (in zijn ogen eindeloos) was hij tot de conclusie gekomen dat hij zichzelf morsdood moest verzelfmoorden. Althans, dat schreef hij in zijn afscheidsbrief waarin slechts stond: “Ik ga mezelf helemaal morsdood verzelfmoorden.”
Hypocriet genoeg zat hij desondanks de volgende avond nippend van zijn champagne te wachten tot het nieuwjaar zou worden. De klok was inmiddels op tv en telde de laatste seconden tot het nieuwe jaar af. Een jaar waarin Vink voornamelijk zou gaan blowen, zuipen en rukken. Zoals dat een 17 jarige semi depressieve gothic puber betaamd.
Toch fraai dat een naar zelfvermoorddoding neigende 17-jarige reeds aan de poepel nipt. Dus zo beroerd had deze goth 't niet!