HET MISTIGE MEER

Bert:
Het was broeierig geweest die dag. Carolien gooide haar wilde haardos achterover en maakte er een staart in, zoals meisjes dat zo behendig kunnen. Ze keek uit over het meer waar al langzaam een laagje mist over dreef. De klefheid van de dag maakte zich van Carolien meester en ze gooide haar zweet-doorweekte t-shirt op de grond naast de wasmand. Ze trok behendig haar wijde linnen broek uit en stapte naakt haar balkon op. Een koele bries blies over haar pronte borsten, haar tepels fier vooruit. Een wandelaar aan de andere kant van het meer zou haar hier misschien kunnen zien staan, als hij al wist dat ze er stond, en dan nog zou hij er een verrekijker voor nodig hebben om slechts een glimp van haar slanke lichaam te kunnen opvangen.

Hans:
Hier kon ze vreselijk van genieten, heerlijk in haar blootje op haar balkon zodra de mist over het meer begon te trekken. Het was de combinatie die haar opgewonden maakte. Pieter had geen geluk dat hij voor zijn werk naar het buitenland moest want hij had net als vorige week van haar kunnen genieten. Ze begon zich voorzichtig uit te rekken, haar tepels werden stijver en stijver. (dat is geinig, terwijl ik dit zit te schrijven komt Herman koffie op mijn bureau zetten en zit ik hier met een roze kop te typen.)

Tim:
(Zo gaat dat nou altijd met Herman. Op het moment suprême, wanneer Carolien naakt op haar balkon staat, gooit Herman altijd roet in het eten. En ik kan u uit ervaring vertellen dat roet nou niet bijzonder lekker smaakt.)
Affijn, Carolien stond dus met enorm stijve tepels, naakt op haar balkon terwijl ze uitkeek over het mistige meer. Kleine zweetdruppeltjes liepen in trage stroompjes over haar borsten en bleven, kort sprankelend, hangen in haar kort geschoren schaamhaar. Carolien voelde zich geweldig. Dit was de beste tijd van haar leven. De zon begon al in het meer te zakken en toverde een prachtig kleurenpallet in zowel de lucht, als in de mist en het op meer. Plots werd Carolien uit haar euforische gevoel gezogen door haar mobieltje dat het nummer 'Paradise by the Dashboard Light' van Meat Loaf begon te spelen.

Hans:
Ahh, precies op tijd. Keurig daar hield ze van, punctaliteit. "Ja" sprak ze terwijl ze op nam. "Hij ligt klaar" was het antwoord. "Mooi" antwoordde ze weer en hing op. Zachtjes legde ze haar mobiel weer terug op tafel, soepel liep ze naar de balkondeur en opende die. Jammer, dacht ze terwijl ze nog even over haar pronte punten wreef. Ze stapte naar binnen en weer terug in haar linnen broek. Even lekker zonder slip, dan kon ze daar nog even van genieten. Het huis lag iets hoger dan het meer. Het zal een meter of vier zijn geweest. Ze moest nogal wat trappen af om beneden te komen.
Eenmaal beneden opende ze de kelderdeur en de kille vochtige lucht kwam haar tegemoet, ze stapte voorzichtig op de eerste trede en begon aan de afdaling. Zestig treden, ze telde ze iedere keer als ze naar beneden ging.

Tim:
'...achtenvijftig, negenvijftig, ZESTIG!' Ze was er.
Daar stond ze voor een deur die door de werking van het meer reeds half vergaan was. Met haar voet duwde ze de deur open. Tegen alle verwachtingen in maakte de deur geen enkel geluid toen deze opengleed. De scharnieren waren goed onderhouden. Voor haar lag een steiger die een meter of tien het meer in liep. Carolien liep naar het uiterste einde van de steiger, bukte en ging met haar arm het water in. Na enig gezoek trok ze een grote, witte zak uit het koude water. Ze liep met de zak terug naar het gebouw en liep de trap weer op. Halverwege - zo rond traptede 25 - opende ze eengeheim luik door op een steen te drukken. Met een zucht opende een kleine deur, waar ze zich doorheen wrong. Nu bevond ze zich in een kleine grot, waar ze net kon staan. Ze drukte op een knop in het gesteente en daar onstaken enkele gloeiende peertjes, die de grot in een gelig licht hulden. Vreemde diertjes vluchtten naar schaduwrijke gebieden en Carolien begon langzaam haar huid af te stropen.