Een verdomd goede observatie van mijn psychische gesteldheid was het. Volbrecht zou in de psychologie nog wel eens een grote kunnen worden. Als beluisteraar van het concert des levens had ik inderdaad maar één echt streven. Ik zou het liefst mijn leven voor de publieke zaak leiden. pro bono dus. Puur altruïstisch. Zonder enige vorm van eigenbelang. Ik zou bier absorberen voor de publieke zaak, onaneren, shoarma consumeren, vomeren. Alles zou ik over hebben voor de mensheid. Volbrecht sloeg echter op één belangrijk punt de plank compleet mis. Hij noemde mijn streven in zijn rapportages pro deo. Stom natuurlijk. Onnadenkend. Als ik dat voor ogen had, zat ik nu met bezweet voorhoofd, zwaar bepakt in lijn 52 naar het Yitshak Rabin Memorial Monument.
Het hof maken; 68 romantische tips van vooraanstaande tuinarchitecten.
Uit: "Het hof maken; 68 romantische tips van vooraanstaande tuinarchitecten." door Th. Joh. Waldheim, Rucphen, in 1999 uitgegeven door Uitgeverij Hoempert.
Door Th. Joh. Waldheim
Punt voor de uitgeverij.
Tja. Die jongens laten er geen gras over groeien.
Mooi! Tuinarchitecten houden inderdaad nogal van uitweiden.
Wat dacht u van 'vomeren'. Ik krijg er nu al zin in.