Hij had het niet van een vreemde; zijn moeder deed het vroeger elke dag.
Dat was de gedachte die hij naarstig vast probeerde te houden toen de mensen in de trein hem vol verbazing aan stonden te staren.
Ja, ze wilden uitstappen en ja, hij zat daar op het balkon voor de uitgang een dikke drol te draaien.
Buchwald begon zich ongemakkelijk te voelen.
Toch moeder maar weer eens bellen, dacht hij terwijl hij z'n broek ophees. Was het dan toch een soort van porseleinen pot waar ze op placht te zitten?
Uit: "Stilstaan met een loopneus" door W.F.G.H. Ambrozijn, Oventje, in 1978 uitgegeven door Koddig en Beier.
Dat kun je toch nog wijzigen?!