"Mijn besluit staat vast, duifje," dicteerde Hans die middag vol overgave in zijn dicteerapparaat waarvan vorige week de opnamekoppen nog vakkundig gereinigd waren. "Vanaf morgen heet ik Linda en die gore aardappelen van je kun je voortaan wel in je reet steken." Hij stopte het dicteerapparaat en spoelde de cassette terug. Even bedwong hij de aandrang zijn heldhaftige uitspraak direct terug te luisteren. Hij besloot dat zijn hartslag inmiddels wel voldoende gestegen was en nam de cassette voorzichtig uit het apparaat. Hierna voorzag hij de cassette van een datum en schoof het plastic geval in het daarvoor bestemde doosje. Hans kwam inmmiddels enigszins tot bedaren en verzamelde de moed om de cassette veilig in zijn archiefkast op te bergen. Toen verliet hij zijn kantoor.
Zelfvoldaan zat hij die avond op de bank. Wéér een spelprogramma op TV. "Wat eten we vandaag, duifje?"
"Pasta, schat"
"Uhh, pasta?"
"Pasta ja, je weet wel van die deeg rotzooi met saus. Is t godverdomme weer niet goed?"
"Uhh jawel, duifje, ik geloof alleen dat ik iets op kantoor heb laten liggen."
Keihard aangepast. Mijn dank voor uw oplettende ogen.