Schrale lippen smaken naar teer

Plotsklaps werd Franciscus J. Kruitman overvallen door een wolkbreuk die zijn weerga niet kende. "Verdikkeme!" riep hij ontdaan terwijl de oren van zijn paashaaspak strak langs zijn gezicht hingen. De roos die hij tussen zijn tanden hield zag er al na luttele seconden uit als een verlept vod. De gitaar in zijn linker hand raakte spontaan ontstemd. Overmand door weemoed besloot Franciscus dat het blijkbaar toch geen goed idee was geweest zijn Gretta met dit weer op een serenade te trakteren.
Snel keek Franciscus om zich heen of niemand hem gezien had. Hij had geluk. Met een snelle beweging legde hij het deksel weer op de kist en begon te scheppen. De ritmische beweging die daarbij kwam kijken deed hem terugdenken aan de wilde nachten die hij en Gretta -ook na haar dood- samen beleefd hadden. Nogmaals keek hij om zich heen om zich ervan te vergewissen dat hij niet gezien werd terwijl hij zijn paashaaspak daadkrachtig bezoedelde.