Schijndood zonder koffie

Verontwaardigd stap ik weer mijn auto in. Even ril ik maar al snel besluit ik dat het wel erg onsportief van haar is om meteen bij onze eerste ontmoeting haar auto om een boom te vouwen en daarbij het leven te laten. Gelukkig hoef ik haar nu niet meer uit eten te vragen, een bezigheid die mij doorgaans de stuipen op het lijf jaagt. Bovendien kunnen vrouwen die nieteens de grap inzien van een stevige partij bumperkleven mij al jaren mijn reet verrotten. Deze gedachte stelt mij gerust. Ik geef een flinke dot gas en verval in de anonimiteit, de grijze massa van vakkundig gevouwen metaal, langzaam achter elkaar aan tuffend, eenzaam onderweg naar de langzame, trage dood die het leven heet.