Zand in je broekje

Beteuterd keek Eva het Roze Konijn op van de ingestortte zandkastelen. Het al even beteuterde hoofd van Berry Viespeuk keek haar strak aan. Zorgvuldig nam hij een hijs van zijn groezelig verfrommelde sigaret. Terwijl de rook in kringen uit zijn mondhoeken en neusgaten sijpelde vroeg hij kort: "Dees van jou?" Eva knikte verlegen. Ongemakkelijk probeerde Berry nog een hoopje zand terug te duwen naar wat ooit een toren was geweest maar direct stortte het weer in. "Nu zijn ze stuk." Eva knikte weer. "'t Geeft niet." Betoverd keken zij elkaar in stilte aan. Berry begon lichtelijk te kwijlen maar dat deed hij wel vaker. Plotseling schrokken zij op door een opstekende wind. Een licht zoemend geluid en een algeheel ongemakkelijk gevoel kwam over hen. In een heldhaftige poging haar tegen het naderende onheil te beschermen (zo zou hij later verklaren) dook Berry over Eva heen. "Auw mijn oor!" jammerde Eva. "Kijk daar! Allemachtig wat is dat voor een ding!?" tierde Berry nu, wijzend naar de duinen. Met hoge snelheid doemde er een grijze wervelstorm, een kolkende kolom van enkele honderden meters hoog vanachter de duinen op. Zand spatte in het rond en tussen haar gelukbrengde pootjes door kon Eva duidelijk zien dat de duin in tweeën spleet en dat de wervelwind uit een helder oplichtend stuk.. stuk glas kwam? "Wat heb ik ook weer gegeten vanochtend.." dacht zij nog. Toen ze weer bij hun positieven kwamen bleek er een groepje hysterisch ogende mannen om hun heen te staan. Eén ervan was kaal en meer dan twee meter. Ook had hij enorme zwarte ogen die hen indringend aankeken op een manier die op zijn zachtst gezegd niet "uit de buurt" was. Een man met een tulband en een zwevend tapijt nam het woord maar meteen onderbrak Berry hem: "Wat was dat?! En heeft één van jullie een vuurtje voor mij?" De Lange Man maakte een klikkend geluid en kneep in Berry's sigaret welke spontaan begon te roken. Hij grijnsde. Het zag er ongemakkelijk en aangeleerd uit.