De smaak van een tosti moet je echt leren waarderen, die is niet aangeboren. De combinatie van fantasieloos fabriekswitbrood, goedkope jonge kaas, in blokken geperste, waterige ham en hulploze tomatenketchup past uiteindelijk alleen bij momenten zoals het herstellen van een kater of een energietekort op de snelweg. De Italiaanse uitvinder van het tosti-ijzer kon dit in 1786 niet geweten hebben. Hij gebruikte voor zijn experimenten vers gebakken brood, rijpe harde kazen en ham van exclusieve met eikels en truffels grootgebrachte varkensrassen maar kon zijn opdrachtgevers noch zichzelf overtuigen. Maar toen een landgenoot de horecagroothandel uitvond, begon het balletje langzaam te rollen, dankzij een gestage afname van de kwaliteit. Toch moest men nog wachten tot de jaren tachtig van de twintigste eeuw op perfectie. Toen deed het onaandachtige barpersoneel definitief zijn intrede. Voor de diep gefrusteerde barbezoeker die hiervan het gevolg was, werd de veronachtzaamde, koud geworden tosti het vlees en brood geworden Stockholm-syndroom. Zoals het kruis het lijden van Christus verbeeldt, werd de tosti het symbool van het lijden van de kroegtijger.
Maar wat was Ingeborg na zes bier al mooi! "Nog een biertje graag, 'Borg", riep Van der Bosch van achter de Haunted House-flipperkast.
wel veel potentie maar toch, zie onderstaand