De verstandelijk gehandicapte jongen reed met zijn rolstoel het podium af. Halverwege liet een van de twee flippers los die hij met houtlijm aan zijn wielen had bevestigd. De jongen begon luidkeels te janken. 'Amateur' zei ik hem voor het oog van de camera 'je maakt geen schijn van kans'.
Nu was het mijn beurt. Ik liep naar het podium toe en richtte me tot de drie koppige jury: 'Zie hier mijn nieuwe handen! Onder dit verband zullen jullie een wonder van formaat aanschouwen!' Met mijn tanden peuterde ik het witte verband los. Meer en meer werden de rode plekken op het verband zichtbaar. Het laatste restje verband was verwijderd. Mijn handen waren wereldkundig. De jury wendde het gezicht af. De cameraman kotste over zijn schoenen. Het publiek was in shock. Ik bleef beheerst en riep: 'Kijk, handen met alleen maar duimen. Nooit meer vingers! Nooit meer!' Drie duimen zagen er zwart uit. Op de plek waar mijn linkerpink zat, bungelde een duim aan een stukje vlees. 'Mwaw, lang niet slecht' dacht ik. Toen nam de voorzitter van de jury het woord: 'Wat een ongelooflijk kut idee is dit,' en hij stak zijn duim omhoog.
goed!