Het was zondagavond en alweer bijna bedtijd. Wat ging het weekend toch altijd snel voorbij.
"Zal ik je boterhammen voor morgen alvast even smeren lieverd?" vroeg Gerda.
"Nou, graa...". Nog net op tijd slikte Jos zijn woorden in. Er verscheen een diepe frons op zijn voorhoofd. Hij wierp Gerda een donkere blik toe.
"En dan wil je straks zeker van bil, niet?"
Het antwoord hoefde hij niet af te wachten: De grote pupillen in de opengesperde, waterige varkensoogjes van Gerda spraken boekdelen. Bruusk gooide hij de troskompas of tafel.
"Laat maar, ik doe het zelf wel."
Uit: "Gluiperige Gerda Grauwmans" door Zwezerik, Middelburg, 1966.
wat een slecht stuk, zeker een negatieve stem