Toen ik de werkkamer binnenkwam zag ik haar staan, ongeduldig tappend met haar voet en het gezicht op standje "alle smoesjes van de wereld kunnen je nu niet meer helpen." Vanuit mijn ooghoeken zag ik het computerscherm, met daarop onmiskenbaar de homepage van laudo.nl. Mijn adem stokte even.
"Dus dit doe jij de hele dag?" sneerde ze, en ik besloot dit maar als een retorische vraag te interpreteren.
"Allemaal vieze verhaaltjes over kleine meisjes en sex en poep en..."
"En poepsex met kleine meisjes," grinnikte ik, als in een reflex.
"O, meneer kan er wel om lachen! Wat moet dit voorstellen? Een soort "fight-club" voor lafhartige mietjes met vieze praatjes, die te bang zijn om zelf fysieke pijn te ondergaan en daarom maar anderen verbaal te lijf gaan?"
"...."
"En die namen: Pastor Leeuwens, Wolfjan Molkenboer, Ambrozijn,..."
"Louis Th. de Mérode," zei ik zacht, bewonderend.
"En welke van deze idioten ben jij dan wel?"
"....Zwezerik..."
"Zo mogelijk de smerigste van allemaal, ik had het kunnen weten. Zielig mannetje," en met die woorden stampte ze de kamer uit.
Onthutst bleef ik achter. En behoorlijk onder de indruk. Dusdanig onder de indruk dat ik niet eens het lef had om haar vuile teef te noemen, in mijn beschrijving van dit relaas op laudo.nl.
Een evergreen. Hulde!